Aya KüsTü SAçMaLIkLar

Bu gün ne giysem?

2012-01-25T07:16:00.000-08:00

Kar iyi geldi bana... Dün itibarıyla "kalbim kadar saf ve temiz bir sayfa" açıp ordan yazıp çizip boyamaya karar verdim. Benim tayinimle, Şamil'in işiyle ilgili sorunlar bitmedi bitmesine, hayatımızdaki belirsizlikler de çözülmüş sayılmaz pek. Peki ne oldu ?

İyi şeyler oldu olmasına ama asıl olan, ben şu evin içinden çıkıp geçtim karşısına ve farkettim ki ev komik olmuş kardan şapkasıyla ...

2011-12-10T07:01:00.001-08:00

"Bu aralar ne okusam da Aralık ayının ruhu daraltan baskısından az biraz sıyrılsam... şöyle dertlenmeden, iç çalkantılarıyla hırpalanmadan , dudak kıyısında hafif tebessümlerle okunacak birşeyler bulsam" diyorsanız ve derin derin iç geçiriyorsanız işte size kitap.
Psiko-absürd romantik komedi...
Psikosu da, absürdü de, romantiği de komedisi de kararında bana kalırsa. Kurgu da kurulmuş güzel... Dil de anlaşılır, sürükleyici, tertemiz yani. E daha nolsun...

Alınız, çayınızı kahvenizi yudumlarken tatlı tatlı okuyup rüyalara dalınız.

Ancak hatırlatayım ; Otobüslerde okumayınız ! Yurdum insanı okuyana pek alışkın değil, okurken gülene hiiiççç...

Yazar'ın " Oğullar Ve Rencide Ruhlar"
ile
"Gizli Ajans" isimli iki romanı daha var ve kendisi bir Afili Filinta.
Diğer kitaplar da okuma listemde, duyrulur ;)

2011-12-10T05:12:00.001-08:00

Sevgili çevrem,
Kitap okuma saati diye bir uygulama var okulda.
Çocuklar okul kütüphanesinden aldıkları parçalanmış, yırtılmış, sayfaları eksik ve içi geçmiş kitapları okumaya çalışıyorlar, isteksiz...
Belki kitaplığınızdan bir kitap seçersiniz, belki bir de not yazarsınız onlar için sayfalar arasına, belki ulaştırırsınız bana, ben de onlara götürürüm.
Belki sayfalar arasından ona yazılmış not çıkar da gülümser ... Belki içlerinden birileri dost olur bu sayede kitaplarla...
Belki ben de bu sayede daha bi severim sizi ;)
Belki...:)

Eller Havaya...

2011-12-04T23:59:00.001-08:00

Eylül gitti... Ekim'i ve Kasım'ı da kurtaramadım...

Yoruluyorum Çorum- Ankara arası yolculuklardan... İki ayrı hayatım var, birinden diğerine sıçrayıp duruyorum 3-4 gün arayla...
Benim gibi "ev" seven, "düzen" seven, "huzur" seven biri için can sıkıcı olmaktan öte geçiyor artık, depresif bir ruh hali içime postu serip gün ve gün yerleşiyor. Yapılmış bütün planlarımı alabora eden bu durum yüzünden planlara küsüyor içim. Canım artık hiç birşey yapmak istemiyor...
Evde yemek yapmıyorum artık mesela, kitap okumuyorum, kendimi dinlemiyorum... Çeneme vuruyor içimdeki isyan, alabildiğine konuşuyorum...

Homini de gırtlak pufidi kandil tumba yataaaakkkkk...

2011-10-02T00:49:00.000-07:00

Eylülümü çaldılar...

14 Eylül de yayınlanan kanun hükmünde kararname ile Ankara'ya dönüşüm Ağustos ayına ertelendi.
Bütün planlarım alt-üst.
Valizim açık...
Oysa ben öyle yorgunum ki bu bozkır yolculuğundan...

Eylül geldi geçti, ne sarı yapraklar takıldı gözüme ne de ürperten rüzgarlar değdi tenime...Bir fincan kahve kokusuyla balkon keyfi yapmadım bir kez bile. Okuduğum kitaplardan bişey anlamadım, dinlediğim şarkılar bir kulağımdan girip diğerinden çıktılar, yolculuklarım daha da uzadı sanki... Aralıksız konuştum ama söylediklerimden ben bile birşey anlamadım. Başımı okşadı sevdiklerimin tanıdık elleri, avunamadım.

Eylül geldi geçti, bu Eylül'ün içinde ben olmadım...

Eylül'ümü çaldılar, Ekim'i kurtarmam lazım...

şeker kabıkları

2011-09-01T15:33:00.000-07:00

Ramazan bayramının üçüncü günü... Dokuz günlük bayramıfırsat bilen herkes (neredeyse bütün akraba-eş-dostumuz) şehir dışındaydı. Bizezaten gelen giden olmaz da, annemin de pek misafiri olmadı bu bayram.
Özel günler, giderek anlamını yitiriyor...

Çok üzgün müyüm?

Aslında hayır...

Elbette benim de geçmişe,geçmiş bayramlara dair özlediğim şeyler var; bir daha asla aynı taddayaşanmayacak anlarla dolu anılar ...

Ama bütün o anları değerli kılanın biraz da o gününşartları ile alakalı olduğunu düşünüyorum.

Birlikte düşünelim...

Köyden kente ya da çalışmak için kendi memleketinden uzak bir şehre gitmişsiniz. Başka birşehre, insanlara, hayata alışmaya çalışıyorsunuz. Öyle canınız istediği zamanannenizin evine gidemeyecek kadar uzaktasınız, ulaşım öyle aklına estidiye yollara düşemeyeceğiniz kadarsıkıntılı, ekonomik şartlarınız da o hoyratlığa izin vermiyor zaten. Yılda bir-ya da iki kez memleketinize, sevdiğiniz yakınen tanıdığınız insanlara,kendinizi en güvende hissettiğiniz yere gidiyorsunuz ve zaten tepedentırnağa özlem dolusunuz... E şimdi bu kavuşma tadından yinmez de ne olursevgili çevrem ? O buluşmada durup durupsarılmaz, öpüşülüp koklaşılmaz da ne olur? O buluşma için heyecanlanmazsa insanneye heyecanlanır ki daha? O buluşmalar için kurulmaz da neye kurulur ziyafetsofraları, hangi tatlı verebilir o baklavaların tadını ?

Gelelim bu güne. Artık ulaşım kolay, uzaklar o kadar dauzak değil aslında... Üstelik seyahatin maliyeti de eziyeti de daha az geçmişlekıyaslandığında. Bu nedenle geçmişte olduğu gibi bayramı beklemeler, bayramdanbayrama görüşmeler hayli azaldı . Hele uzakları yakın eden “telefon” icadı varkiiii, özlemeyi özler hale getirdi bizi.

Ayrıca insanların ev gezmesi yapıp yemek yemekten gayrıaktivite bilmediği dönemler için cazip bir sosyalleşme biçimiydi belki bayramgezmeleri. Sosyal bağları güçlendirmek,kendine “ait olduğun” bir çember belirlemek, yardımseverlik hislerini tatminetmek, toplumda roller edinmek için iyi bir araçtı belki...

Şimdi... Şimdi yapabilecek daha eğlenceli, dahadinlendirici, daha heyecan verici aktiviteler türüyor sürekli. Üstelik topluminsan için eski anlamını yitirdi. Şehir hayatı, “sürü “olmayı değil, “birey” olmayı teşvik ediyor sürekli. İçine doğduğu çember değilinsanın aitliği. Akrabalığın, komşuluğun, köylülüğün dayattığı zoraki ilişkiler çözülüyor işte, bayramlar yetmiyorartık bunların birlik ve baraberliğine. İnsanlar seçimlerini öncelikleridoğrultusunda yapıp, tatile gitmeyi, bayram ziyatretlerinden uzak durup evindeçekirdek ailesiyle zaman geçirmeyi, şehir hayatının gerginliklerinden yorgundüşmüş bedenini dinlendirmeyi tercih ediyor.

Düşünmeye devam edelim...

Çocuksunuz... Yılda bir kez(hadi bilemedin iki) yeni giysilerle tepeden tırnağa donanacak, ogiysileri de öyle canınızın istediği her gün giyemeyeceksiniz. “ Bayramlık”olacak adı, düğünde bayramda annenizkarar verecek giymenize. Üstelikbileceksiniz ki bütün çocuklar “yeni”leriyle dolaşacak bayram günü.

E şimdi buçocukcağız yeni papuçlarını yastığının altına koymasın da ne yapsın?Bayramlıklarının heyecanıyla uykusu kaçıp sabaha kadar yatakta dönenmesin de neolsun? Üstelik tam da çocuklara göreolan o teyze-amca-hala kalabalığı, o kalabalığın hediyeleri , harçlıkvermeleri, luna park ısmarlamaları da bayramdaaaannn bayrama gerçekleşiyorsa, obayram iple çekilmesin de ne edilsin?

Dönüyoruz günümüzün çocuklarına... Almak, yenilemek,eskitmek kavramlarının geçmiş ve bu gün için içerikleri hayli değişti. Spor ayakkabıları, babetleri, botları, balepapuçları ve yahut kramponlarını raflaradizen, kendi odaları, elbise ve oyuncak dolapları olan, beş boyutlu filmlerizleyip aqua parklarda eğlenen, kreşlerde kendi sosyal ortamları olan, doğumgünlerini partilerle kutlayıp tatil mekanı seçerken oy kullanan, alışverişmerkezlerinin top havuzlarında palyoçolarla oynayarak büyüyen şehir çocuklarıne anlasın o geçmişin “bayram” heyecanından?

Ha bir deküslükler var bayramlarda son bulması gereken.

Kent yaşamından kırsala döndükçe artıyor insanlarınınbiribrinin haklarını ihlali. Komşunuzun tavuğunun bahçenize zarar vermesi, doğal kaynakların paylaşılması, size yangözle bakılması kavga ve doğal sonuç olarak da küslük sebebi.

Oysa şehirleşme bireysel sınırları çizip ihlalinincezasını da belirliyor. Zaten, küsecek kadar muhattap olamıyorsunuz ki komşunuzla. Trafikte, pazarda,alışverişte tartıştığınız insanlara küsmeninde anlamı yok zaten;üstelik modernleşme,kavga –döğüş-küslük değil de konuşma- anlaşma-uzlaşma kültürünü de beraberindesürüklüyor ve buna alıştırıyor sizi.

E şimdiiii, küsmenin eski ciddiyeti yok ki, nerdekaldı barışmanın değeri...

Uzun lafın kısası, doğrudur eski ki bayramların tadıkalmadı, çünkü bayramı süsleyen eski unsurların modası geçti.

Anneme sormuştum teee çocukken, çünkü ben bayram,seyran, yılbaşı, doğum günüritüellerini seven bir çocuk değildim, sorgulayasım vardı. Annem Ramazan bayramı için “E kızım, 30 gün oruç tutmanın, kullukyapmanın, kendini açlıkla sınayıp yüz akıyla çıkmanın sevinci” demişti...Cevabını pek beğenmiştim.

E ne olacak peki bayramlar? Öyle kuru kuru yaşanıp tatilköylerinde, evlerde, televizyon karşılarında heba mı edilecek? Hevesikursağında mı kalacak 30 gün oruç tutmuşların?

Kalmasın elbet... Bayram’a özel o tad kalsın bizdensonrakilerin de damağında.

Nasıl olacak o iş?

Valla öncelikle şu içimi bayan “ aahhh o eski bayramlar...” diye başlayan muhabbetlerbitsin... O bayramlar bir daha gelmeyecek bey amca. Onlar siyah beyaztelevizyonumuz gibi, bayramlarda ateşlenen “ kızkovalayan” fişekleri gibi,manuel fotoğraf makinaları gibi, her ananenin evinde saat başı çalan sarkaçlısaatler gibi, taş plaklar hatta kaset ve kaset çalarlar ve hatta neredeysecd’ler gibi miadını doldurdu. (*) Onları yeniden yaşatmaya çalışmak , giderekdaha az tad veren bir oyun oynamaktan başka birşey değil ne yazık ki.

Şimdi, geçmiş bayramları anarken heba edilen bu günün bayramları için birşeyler yapmakvakti.

Benim yukarıda aklımagelen örneklerden vardığım sonuç, bu gün en çok özlediğimiz şey her neysebayramlarda o yapılmalı ki, gönüller bayram etsin J

*Bu cümle Şahane Kişi tarafından Nefis Bey'e ithaf edilmiştir.

2011-08-31T14:15:00.000-07:00

Geçtiğimiz Mayıs ayında Antalya'da çekmiştim fotoğrafı...
Ne güzel insanlar var yahu :)

2011-08-31T13:53:00.000-07:00

Bazan, önce kendine dert anlatman gerekir.

renkli istop bilir misiniz?

2011-08-17T16:02:00.000-07:00

Yeniden okumalar hiç de iyi gitmiyor...
Belki hatırlarsınız, bi süre önce ( o süre neredeyse bir buçuk yıl öncesiydi) kitaplığımdaki bazı kitapları yeniden okumaya karar vermiştim. Çünkü öyle sağa sola not alarak, kitapların altını üstünü çizerek okuyan bir tip olmadığımdan, pek güvendiğim hafızamın da aslında son derece kıt olmasından kaynaklı, kitapların çoğunun bendeki his tortusu dışında bir şey kalmıyor kısa zamanda.
Oysa "falanca kitabın kahramanının filanca yerde dediği gibi..." diye başlayan cümleler kuran, kitap karakterlerini, olay örgülerini bütün ayrıntılarıyla hatırlayıp gerektiğinde üzerine bir çuval laf edebilen insanalara özeniyorum ben de.

İşte bu özentimin kurbanıyım ben sevgili çevrem... Kararı aldığımdan beri zamanımın bir kısmını yeniden okumalara ayırdım. Evet, bazı kitapları yeniden okuduğum için rahatsız olmadım ama itiraf ediyorum nihayet, daha çok hayal kırıklığı yaşadım...
Geçmişte beni çoook etkileyen kimi kitapları sıradan, kimilerini fazla sıkıcı buldum. O zamanlar bir solukta okuyup bitirdiğim kimi kitaplar günlerce süründü elimde. En sevdiğim yazarlarla aram bozuldu, haklarında ileri geri konuşmaya başladım, dedikoducu oldum.
En son, en sevdiğim kitabı sıkıla sıkıla okuyup, geçmişte niye bu kadar sevmiş olduğumu merak edip dururken o an nekadar çok eziyet etttiğimi farkettim kendime ve
"Hemen" dedim, "şimdi bırak o kitabı."
"Hayır, bu yeniden okumalarla hafızamı canlandıracağım. Kitapları yeniden değerlendirme, üzerine yeniden düşünme fırsatım olacak. Bunlar öyle bir kerede okunup bir kenara bırakılamayacak kadar özel kitaplar tamam mı?" diye cevap verdim tabii ki bilmiş bilmiş.
Ama bu laflara karnı tok bir kişi olarak kararımın arkasında durmayı bildim.
"Kendine de kitaplara da yazarlara da haksızlık ediyorsun."
"Hayır efendim, kimseye haksızlık ettiğim yok. Bilakis ben büyük bir haksızlığın önüne geçmeye ... .. yazarlar.. kitaplar.. emek... saygı.. unutmak... bıdı bıdı.. vıdı vıdı..."
"Boşuna çırpınıyorsun. Üstelik bu işin faydasızlığını çoktan anlamana karşılık sırf kendinle inatlaştın diye devam ediyorsun. "
"Kimseyle inatlaştığım yok benim.! Görürsün bütün kitaplığı yeniden okumazsam..."
"Okumazsan eşeksin! "
"............"
".............................................."
"Ya hepsini okumayayım bari..."
"Neden? "
"Çok sıkılıyorum okurken"
"Neden? "
"Bilmem... Belki okuduğum her kitapla duygu dünyamın genişlemesidir kitabı sevmek dediğim şey. Bir kitabı ikinci kez okuduğumda duygu dünyama yeni bir katkı sağlamayıp bende var olan hislerimi çalıştırıyor ki ben de bundan hoşlanmıyorummuştur gibi aslında."
"Olabilir. Belki de bilinç altın bilincinin üstünden daha başarılıdır bilgiyi saklamak konusunda. Hadi bırak şu kitabı."
Son cümleyi söyleyen iç sesimin tonu öyle şefkatliydi ki içimin içinden 'buna dayanamam işte ' dedim.
"Tamam , söz bu bitsin bir daha yeniden okuma yok" cevabını verdim şefkat tuzağına düşmediğimi belli eden direngen bir ses tonuyla."
"Çabuk bırak onu!"
"Ya 100 sayfam kaldı , bitirivereyim."
"Bitiriverme!"
"Bitte!"
"Nein!"
"Kitap yarım bırakılmaz günah..."
"Yok öyle bişey."
"Arkamdan ağlar."
"Uydurma."
"Ayıp olur? "
"Kime olacak, saçamalama."
"Çok kötü birisin."
"Sen de."

İçimde fırtınalar kopuyor görüyorsunuz. İnsanın kendi uyduruk tabularını yıkması ne zor iş bilemezsiniz.

Şimdilik yeniden okumaları durdurdum sevgili çevrem, ileride yeniden okumalara devam etmek isteyen iç sesim akıllı mantıklı laflar edip beni yeniden kandırırsa yeniden başlarım belki, bilemem...

Memleketi Gurbet Yaptık, Gurbeti Memleket...

2011-08-10T19:29:00.000-07:00

Ömer'i gördüm rüyamda.
Öyle özlemişim ki...
Beni face'de bulmasını bekliyorum, ben onu buldum çoktan.
Ama onun beni bulmasını istiyorum, nazlanasım var,
Şımarasım var biraz da... Şımartsın istiyorum beni.

Sorun değil, bir kaç yıl daha bekleyebilirim.

Doya doya nazlanabileceğin birilerinin olması ne güzel şey :)

uyku biraz uyku, bütün isteğim buydu...

2011-08-04T14:25:00.000-07:00

Yukarıdaki fotoğraf 10-15 gün önce Karadeniz'de bir yaylada çekildi ve fotoğrafta görülen sol ayağımın da çok benimsediği o tembel pozisyon o gün bu gündür pek de değişmedi.
Yapacak işlerim, okunacak kitaplarım, izlenecek filmler, yazmak istediğim yazılar var var olmasına da sıcağa yenik düşmüş bedenimin kıpırdayası, göz kapaklarımın açılıp dünyaya bakası yok.
Önümüzdeki bir ayı bu rehavetten kurtarabilmek umuduyla gece ve gündüzlerime yer değiştirttim sevgili çevrem. Gündüz saatlerinde uyuyup gece saatlerinin sessiz ve serinliğinden faydalanmayı planlıyorum. Bu da işe yaramazsa benden adam olmaz, biline...

Gidenlerden...

2011-08-02T13:49:00.000-07:00

Gitti...
Doksanı aşkın yıllık bir ömrü katıp önüne, anılarını, acılarını, öfkesini, sevgisini, özlemini alıp gitti..
İnsanlar temizliğini, misafirperverliğini, elinin bolluğunu anlattılar birbilerine. Ölünün ardından kötü söz söylemek ayıp-günah olduğundan, aksiliğine hafiften değinip geçti kimileri, kimileri sustu...
Onlar anlattıkça bembeyaz örtülerle bezeli eski toprak evini, misafire verdiği değeri, evinde verdiği yemekleri, keyfi yerinde olduğu zamanlar ortalığı kahkahadan kırıp geçirişini anımsadım ben de... Bayram sabahlarını anımsadım, erkenden kalkıp süpürdüğü avluda... Beslemeyi hiç ihmal etmediği Kangal'ları, peşisıra kümese girip aldığımız sıcak yumurtaları, tandırda pişen ekmekleri, her yazı köyde geçen çocukluğumu anımsadım...
İçimde ona dairbütün anıları deştim ama pek öyle sevgi dolu bir baş okşama, sırt sıvazlama, masal anlatma bulamadım. Çok zorlayınca koyunkoyuna uyuduğumuz günler geldi aklıma ama onlar da gözlerimi yaşartmaya yetmedi, ne yazık...

Garipti...
Doğaya; otlara, çiçeklere, bağlara, bahçelere, toprağa, hayvanlara olan sevgisine, ilgisine ve acıma hislerine karşılık dinmeyen bir öfkesi, yıkılmaz bir inadı vardı insana. En çok da en yakınlarına...
Yanlış öğretiden mi yoksa bencilliğinden mi bilmem, sevmekte ve sevgisini ifade etmekte beceriksizdi.

Ona benziyorum ben de... İçimin bir tarafında ondaki öfke ve inat var, sindirmeye çalışıyorum kendimi bildim bileli. Nasıl olmamam gerektiğini öğreniyorum onun yaşamından, ne yapmamam gerektiğini. Yine de biri damarıma basmaya görsün gözlerimdem taşıyor, tutamıyorum içimdeki İffet'i...

Son altı ay sık sık görme şansım oldu... Her gidişimde daha çok benziyordu babamın son kez görüp dokunduğum yüzüne. Giderken babama dair birşeylerde götürüyordu ve belki de sırf bu yüzden gitmesin istiyordum...

Gitti...
Giderken anılarını, acılarını, öfkesini, sevgisini, inadını da alıp gitti...

Gitmesine az, çok az kala bir bir tuttu ellerimizi. Mavi gözlerini dikip gözlerimize sessiz sessiz konuştu. Gider ayak sevdiğini söylemeyi öğrenmişti...

Gitti...
Ben bulunamadım cenazesinde.
Güzel, kalabalık bir cenaze töreni oldu dediler...
Güzel öldü dediler, güzel ölmek ne demekse...

Çardak gülü ve hanımelinin maceraları

2011-04-07T14:03:00.000-07:00

Ankara'da Fidan almak isterseniz gitmeniz gereken yer Karşıyaka Mezarlığıymış meğer.
Güne orda buluşarak başladık. Önce fidanlıkları gezdik, bilgi aldık, alacağımız ağaçları belirledik ve satın alıp düştük yola.
Hacı Muratlı'ya varır varmaz daldık bahçeye. Yağmurdur, rüzgardır umurumuzda değil. Hangi ağacı nereye dikeceğiz?, hangisiyle hangisini yan yana getireceğiz?, 'ulu ağaç' bahçenin neresinde kalacak? diye düşündük önce; sonra koyulduk işe.

Kuyular kazıldı, yanmış toprak dökülüp fidanlar yerleştirildi, aşı yerleri güneye çevrildi, toprak döküldü üzerlerine, kökleri sıkıştırılıp sıvı gübre ve 'can suyu' verildi.
Birer destek çubuğu da çaktık yanlarına ki rüzgarla boğuşurken fidanlarımız, can yoldaşı olsun diye.

Büyük olasılıkla, dışardan bakan usta bir çiftçi için oldukça beceriksizdik. Dikim sonrası çamura belenmiş ayakkabı ve giysilerimizle perişan vaziyetteydik.

Ama eğlendik. Elimizi toprağa, fidana, yağmura değdik. Alışveriş merkezlerinin uğultulu kalabalığına gömmek yerine haftasonumuzu, sevdiklerimizle beraber bir kaç dal yeşerttik.

Bir sobanın çıtırtısında çaylarımızı yudumlayarak tatlı bir telaşın yorgunluğunu paylaşmak ne güzel şey sevgili çevrem!
Yine yapmalı, hep yapmalı...
Her bahar bir yolunu bulup cümbürcemaat toprağa dokunmalı...

Yukarıdaki satırlardan anlayacağınız üzere, ben eve döndüğümde de hızımı alamadım sevgili çevrem. Sabah fidanlıktan aldığım menekşe ve çilek fidelerini saksılara dikerek taşıdım baharı evimize. Banyomuz biraz kirlendi evet, ama değdi bence...

"Akşamoğulldu
Nırınımm nırınımmm
Pencereeğmde
nırınımm nırınımmm
Yorgun rüzgar esiyor geçiyor
Renkler suskun!
Biiir mahzun mor menekşe
Ağlıyor mu ne! "

Yüzbaşıgillerle buluşma

2011-03-31T04:29:00.000-07:00

"Kitap okuma saati" diye birşey var okullarda. Her gün bir dersin 15 dakikası kitap okumaya ayrılıyor. Kimi öğrenciler seve seve yanlarında taşıdıkları kitaplarını açıp iştahla okumaya başlıyor, kimileri okumaya zorlandıkları kitapların bir sayfasını açıp okuyormuş gibi yaparak 15 dakikayı doldurmaya çalışıyor.
Ben, bu zoraki uygulamayı üstüme alınmadığımdan, kitap okumuyorum o süre zarfında. Sıra aralarında dolaşıp düşünüyorum, hayal kuruyorum, onları izliyorum... Meraklı meraklı sayfa çevirişlerini, dudaklarının kıpır kıpır edişini, uyumamak için göz kapaklarını açık tutmaya çalışmalarını, sıkıntıyla sağa sola attıkları kaçamak bakışları...
Okudukları kitapları inceliyorum aradabir... Kütüphane raflarından seçilip elden ele dolaşmaktan eprimiş romanlar, şiir, öykü, anı kitapları, gezi ya da bilim konulu dergilerin ciltlenmiş halleri, karikatür ya da nota kitapları bile... Kendi çocukluğumun yol arkadaşalarını görüyorum aradabir
Tom Amca'yı, Zeze'yi mesela...

Bu gün, kitap okuma saatinde, öğrencilerimin birinin elinde " Yüzbaşı'nın Kızı" vardı, Günay Cetao çevirisiyle...
Öyle iyi geldi ki o an orada Günayın adını görmek... Buradaki yalnızlığım, ait hissetmeyişim, herşeyin dışında kalışım yavaşça indi omuzlarımdan.
Bu hissi daha önce, mantar şehrime dostlarımın ayağı değince yaşamıştım. Evimi, sobamı, penceremdeki manzarayı sevmiştim onlar sihirli elleriyle kapı kollarına dokunup ıssızlığımı aralayınca.
Hepiniz kitap yazın, çevirin, çizin, boyayın sevgili çevrem. Hepinizi her yere yanımda götürmek istiyorum.

hamamböcüü

2011-03-29T08:45:00.000-07:00

Efenim,
Çorum-Ankara arası yolculuklar, insanın sinirini tepesine getiren Milli Eğitim maceraları, yeni görev yerimdeki yürek burkan insan öyküleri gibi "bir ara bloga yazayım bunu" dediğim onca konu arasından sinsice yerlerde sürüne sürüne gelip gündeme oturdu bu konu.

Taşındığımızdan beri bir-kaç ayda bir görür, sıkı bir temizlik yapıp bulduğumuz her deliği tıkar, çeşitli köşelerdeki tablet ilaçları yeniler, huzursuz birkaç gün geçirip yavaş yavaş unuturuz, ta ki bir sonraki karşılaşmaya kadar.

Son dönem karşılaşma periyodumuz epeyi arttı. Son bir ayda haftada bire arkasından da üç günde bire düştü. Fakat bana ayda birlik periyot bile kafi geldi ve bir ay önce gözüm seğirmeye, elime koluma dudaklarıma tik gelmeye başladı. Benim de fobim varmış meğer. Fobi denen şey de öyle yoğun bir sevmeme, ürperme hissinden fazlasıymış, bu süreçte öğrendim. Sağa sola dokunamaz, yemek yiyemez, gece uykulardan sıçrar, rüyalarda böceklerle boğuşur, aniden tenime değen herhangi bir şeye karşılık çığlığı basar oldum. "Canavarı" düşünmek ya da ismini anmak bile ense kökümden aşağı buz gibi desem buz gibi değil, kaynar desem kaynar değil, su desem su değil, asit desem asit değil bir şeyler bocalanması hissine neden oluyor.

Neyse önce badana, bol silmeli-ovmalı-köpüklemeli bir temizlik ve arkasından sıvı ilaçlama ile bu haftasonunu kapattık. İlacı yapan adamın ensesinde "şurayada sıkın burayada sıkın " diye tembihleyerek gezindim ev içinde. İlaçlama sırasında herhangi hiç böceğe rastlamamaız yaygın olmadıkları anlamına gelirmiş ki tutunmak için bu küçük umutlara feciii ihtiyacım vardı, sımsıkı tutundum.

İlaçlama işlemi yaklaşık 20 dakika sürüyor. Uzun bir çubuğun ucundan basınçla püskürtülen ilaç 1-1,5 metre uzağa fırlatılabildiğinden eşyaları yerinden fazla oynatmak gerekmiyor. İlaçlamadan sonra ev 15-20 dakika kapalı kalıyor arkasından havalandırma yapılıp evde kalınabiliyor. Daha çok duvar dipleri, dolap arkaları, parke aralıkları gibi kuytulara sıkılan ilaç bir iki saat zarfında tamamen kuruyor ve dokunma, soluma ve yanlışlıkla yeme halinde bile insan sağlığına zarar vermiyor ( ben o kadar da emin değilim, ilaç ilaçtır kardeşim!) İdeal olan ilacın böceklerin kuluçka süresi olan 21 gün boyunca temizlenmemesi. Aksi halde ilaçlama sırasında zırhlı yumurtalarında güvenle barınan yavru canavarlar yumurtalarından çıktığında nasıl mefta olacak hııı?

Borç Geyiğin Yamçısıdır.

2011-02-11T13:41:00.000-08:00

"En son taahhütlü bir mektup aldığımda atamamın yapıldığını öğrenmiştim. Dur bakalım bu kez ne olacak, ister misin Ankara'ya tayin ediversinler bir de beni hehe he" diye kendi kendime şımarıp keyiflenerek açtım zarfı.
Borcum varmış, üniversite öğrencisiyken almış olduğum harç kredisini ödememişim.
Hay Allah!.. "Ben onu ödememişmiydim yahu! Hem de böyle gelir idaresinden bol mühürlü imzalı bir mektup almıştım da yine böyle "ben onu ödememiş miydim yahu" diye diye gidip ödememiş miydim? "
Ben bu anı daha önce yaşamış gibiyim ama...
Neyse, aradım-taradım makbuz yok. Hay salak kafam! Tam da en saklanacak şeyi saklamamışım. Daha doğrusu öğrenim harçlarımın dekontlarını bile on yıla yakın süre sakladıktan sonra geçen yıl bir temizlik yapıp eski belgeleri ayıklamıştım da "e bunlara da gerek yok artık, atayım gitsin " demiştim. Sonrası, çöp.
Ne olacak şimdi?
Doooğru kredi yurtlar.
"Bakın memur bey, ben bu borcu ödedim. Hatta sanırım iki kere ödedim, bunu da ödersem üçüncü kez ödemiş olacağım. Bi el atsanız da hatanın kaynağını bulsak ,hı? "
"Evet siz o borcu ödemişsiniz"
"Evet, 2008'in Ekim ayındaydı sanırım"
"Evet, 2008'in Ekim ayında."
"Evet de o zaman bu borç ne ola?"
"Evet ama siz faizini ödememişsiniz, 188 lira. O da bu güne kadar 495 lira olmuş"
"İyi de 2008 de bana tebliğ edilen borcumun 856 lira olduğu idi, ben de onu ödedim. Faizinden haberim yoktu ki. Bu gün gelen tebliğgatta da borcumun 856 lira olduğu yazıyor. Ancak internetten kontrol ettim orada da borcum 1352 lira"
"Yok sen 1352 lira ödeme."
"Ne ödeyeyim?"
"Sen şimdi bişey ödeme çünkü sen geçmişte öğrenim kredini fazla ödemişsin önce onu bir aktarttıralım, sonra kalan hesaba bakarız."
"Ne kadar fazla ödemişim?"
"22 lira."
"Kalsın."
"Olmaz! Onu aktarttırmamız lazım, 3. kata çıkın..."
diye başlayan süreçte ben o üçüncü kata iki kez çıkıp, bir süre binanın neresinde olduğu hatta binada olup olmadığı bilinmeyen hiç tanımadığım iki memuru sorup-soruşturarak gezindikten sonra eli boş döndüm aynı memura.

Sonuç: "Yakında yasa çıkacak, faizler silinecek, şimdi ödeme sonra 188 lirayı ödersin" diye akıl verenlere uyup -vicdanım rahat sayın okuyucu-
borcumu erteledim. Tebliğgatta belirtildiği üzere bu borcu 10 gün içinde ödemezsem haciz gelir mi? Göreceğiz...
Peki ben bu borcu her üç yılda bir yeniden ödemek zorunda kalacak mıyım? Bakacağız...
Ve buradan çıkan dersler nedir?
Az sonra...
:)
Ders şudur sevgili çevrem,
1- Devletle işin varsa asla şansa bırakma. Dekontlarına vs sahip çık, kayıtlar tut. Hatta tarayıcıdan geçirip sanal ortamda sakla ki bulması ve saklaması kolay olsun. Bu haliyle resmi evrak statüsü olmasa da tarih, numara vs bilgileri açısından referans değeri olur.
2- Bir daha borç bildirimi alırsan -bişeylerin cezası, vergisi kıvırı zıvırı farketmez- trink diye ödemeden önce ilgili kurumdan soruştur, meblağı netleştir.
3-O borcu ödedikten sonra da gidip gelir idaresine bildirmeyi ihmal etme.
4-Her resmi mektubu hoş bir sürpriz zannedip iştahla üzerine atlama, bırak postacı kapıyı çalsın dursun...

sürprizzz!

2011-02-06T14:09:00.000-08:00

Ne mi oldu? Ne olacak, hayat yine çatur çutur kırıldı orta yerinden,
yapılmış bütün planlara inat belirsizliklerle dolu bir süreç başladı .
2005 yılında binbir kafa karşıklığı, uykusuz geceler, kararsızlıklar, boşa koyup dolmamalar, doluya koyup almamalarla ayrıldığım MEB' deki görevime geri döndüm. Bu kez Çorum'un küçük bir ilçesi.
Ne mi olacak?
Yolculuk olacak, veda olacak, alışmak, karışmak, yorulmak, uzlaşmak olacak... Olsun... İyi olacağını umarak çıktım yola, iyi olması için elden gelen yapılacak...

2011-01-10T01:33:00.001-08:00

Uzağız artık,
Aynı şiirin mısralarında
Durup dinlenemeyecek kadar.

Yar Bana Bir Eğlence Aman Amannn

2010-12-25T14:09:00.000-08:00

Nevra önermişti. Fena fikir olmadığını düşünmüş ama cana getirmeye gerek görmemiştik.

Soğuk ve sıkıcı bir pazar günü ani bir kararla alışveriş merkezine kırdık direksiyonu aldık, geldik.

Pek sık kullanmadığımız halde salonda yer işgal eden yemek masamız canımızı sıkıyordu epeydir. Gözümüz kapladığı alandaydı. Özellikle eşya sevgisinden yoksun eşimcimi feci rahatsız ediyordu bu durum ve zaman zaman "bi çekilse de oraya ben geçsem!" bakışlarıyla masayı süzerken yakalıyordum kendisini.

Aldığımız setin her masaya takılabilen filesini bizimkine uyarlamak için biraz kafa çalıştırmamız gerekti ve sonunda don lastiğinin yeni bir kullanım alanını keşfettik.

Altındaki halının ses izolasyonunu sağlayacağını umut ediyoruz. Masanın üzerine de ince bir örtü serdik ki darbeyi biraz emip sesi ve topun aşırı sıçramalarını engellesin.

Buna rağmen biraz ses çıkarsa da... Çıksın yahuuuu...dedik. 3,5 senedir oturduğumuz apartmanın uyumlu, sessiz, zararsız insanları olarak buncacık zarar vermeye hakkımız olduğuna karar verdik.
Hergün akşam 19.00 - 20.00 arasına denk gelen 15 dakikalık ufak tıkırtı kimseyi öldürmez değil mi?

Bu arada, evde ders verdiğim öğrencilerimle kimi ders aralarında yaptığımız 3-5 dakikalık mini maçları da zarardan saymıyorum. Hatta öğrencilerimin memnuniyetini ve masa tenisinin odaklanma problemi yaşayan öğrenciler için de önerilen bir spor olduğunu hesaba katınca toplumsal yarardan bile bahsedilebilir bence.

Yaklaşık bir ay oldu ve henüz komşularımızdan şikayet için kapımızı çalan olmadı. Biz de mutluyuz oyuncağımızla. Evet masa küçük, evet alan dar filan ama eğleniyoruz biz :)

Saatleri Ayarlama Enstütüsü- Ahmet Hamdi Tanpınar

2010-12-23T02:54:00.000-08:00

Postmodern edebiyatın saçı başı birbirine dolaşmış, aklı karışmış, ruhu sıkışmış eserlerini okuyordum nicedir. Yorulmuşum...
"Yoruldum" bunlardan dedim Günay'a. "Saatleri Ayarlama Enstütüsü" dedi.

İlk iki sayfada "Allahım!!! dedim ben bu Osmanlıcayla başa çıkamam, elde sözlükle de bir senede bitmez bu kitap."

Bitti, sevgili çevrem hem de su gibi aktı gitti... Üstelik eğlenceli, hani aradabir Oğuz Atay'ı andıran cinsten.
Sözlüğe filan da ihtiyacım olmadı zaten, bilinç altımın bildiği Osmanlıca yetti bana.

Kitap, Kemal Sunal filmlerine konu olacak cinsten, ironik ülkem gerçekleri...
Okunsun elbet...

Atın Beni Denizlere

2010-12-02T01:57:00.000-08:00

Açıktan atama şansımı denemek için- şans diyorum çünkü zar atmaktan farkı yok yaptığım başvurunun- son üç atama döneminde çalıyorum MEB'in kapısını.

1. Başvuru: Kapı önüne yığılmış onlarca insan, ellerinde çeşitli evraklarla birbirlerine "ee şimdi nedir prosedür ?" diye sorup duruyor. Sıra yok. Birileri giriyor, birileri çıkıyor, aradabir bir memur bazılarını azarlıyor, ufak bir gerginlik yaşanıyor, ardından "çat!" diye kapanıyor odanın kapısı. Bu arada yurdum insanı hastanelerden alışık olduğu kendi listesini uydurma becerisini gösteriyor nihayet. Adını bir listeye yazıp yemek yemeye, varsa başka işini halletmeye ya da saatlerce ayakta bekleyen bedenini biraz olsun dinlendirmeye gidiyor.

Fakat o listedeki sıra tükenecek gibi değil. İçeri başvuru için giren, çıkmak bilmiyor.

Ben öğle saatlerinde gittiğimden, o gün bana sıranın gelmesi mümkün değil. Adayları sırayla içeri alan memurun "bu sıra yarın kaldığı yerden devam edecek, şu sayıdan sonrakiler yarın sabah gelsin" önerisini(!) mantıklı bulup o günki beklememi sonlandırıyorum .

Ertesi gün erkenden oradayım. Ben oradayım da memur yok, memur geldiğinde de liste yok. Ortalık karışıyor tabii... Yeni gelenlerin yeni listesi ile bir önceki günün listesini esas alarak gelenlerin sırası çakışıyor. 10- 15 dakika arayla minik tartışmalar yaşanıyor. Cıkcıklayan cıkcıklayana...

Derkeeennnn pişkin memur açıklama yapıyor: "Dünkü liste yok, yeni liste yapılacak"

"Nasıl olur? Dün siz dediniz ki bu listeden devam edilecek. Bilseydik erkenden gelirdik, ama şimdi bu gün de yetişmeyecek..."

"Liste yok, listeyi kapıya asmıştık, başvuru yapan adaylar yırtıp yeni liste yapmışlar, biz ne yapalım"

Homurtu...
Herkes birbirine öfkeli. Kim yırtmış o listeyi, hangi ...

İçeri girmeyi başarıyorum nihayet.

Açıktan atama, ilk atama, kurumlar arası vs demeden bütün atama başvuruları tek elden alınıyor. Hepsinin evrakları farklı olduğundan teslim alan memeur her seferinde bir kafa karışıklığı yaşıyor.

İlginç, dışarıdayken sandığımız gibi içerideki altı memur harıl harıl başvuru almıyormuş meğer. İki memur kan ter içinde, bilgileri bilgisayara girip, düzeltmeler yapıp çıktı alıyor, bölüm şefi onaylıyor, diğer dört masa seyirci..."Allah Allah sırayla çalışıyor herhalde...Vardır bi bildileri..."

Bu arada "nolur nolmaz" diye toparladığım belgeler arasından dördünü seçip alıyor kapıdaki memur. "Diplomam?" diyorum, "gerek yok" diyor. "nasıl olur, klavuzda yazıyor" diyorum, "benden iyi mi bileceksin HOCAM?" diyor. "E haklı, vardır bi bildiği..."diyorum içimden, ertesi gün onayımı almak üzere ayrılıyorum.

Ertesi gün "nolur nolmaz belki onay yetişmemiştir" deyip öğleden sonra gidiyorum. Onay yetişmemiş tabi ki. Kalabalık üç katına çıkmış, dünkü liste yırtılmış, şehir dışından gelen, iş yerinden izin alarak gelen adaylar işlemlerin gecikmesinden delirmiş.

Nihayet onaylananlar listesinde okunuyor adım.

İçeri giriyorum, bir gün önce evraklarımı teslim alan memur " Nerdesin sen Hocam? " diyor. "Buradayım." "Ama sen telefonunu yazmamışsın buraya, diplomanı da bırakmamışsın, onayını yapamadık, sana da ulaşamadık. Sen niye telefonunu yazmıyorsun hı?"

"Ben yazılması gereken herşeyi yazdım belgeye. Ayrıca telefonu yazacak mıydım?"

"Yazacaksın tabii canım, olmaz kiii, bak onayın gecikti bizi de boşuna oyalıyorsun"

" Telefonum başvuru belgesinde var. Başka nereye yazmam gerektiğini gösterir misiniz? Ayrıca da diplomamı siz istemediniz, ben uyarmış..."

"Neyse neyse bi sürü insan bekliyor, ver bakalım diplomanı."

"Diplomam yanımda yok, onayımı almaya geldim ben."

Sonrası, iş yerimin diplomamı fakslamasıyla çözülecek dolambaçlı bir süreçti ki bir-iki saat sürdü. İki saatin sonunda hizmet belgemle, atama kararnamemi geri istedim. Kılavuzda orjinallerinin adayda kalacağı yazılıydı." Ohooo şimdi onları bulamayız, zaten bi sürü uğraştırdın bizi" dedi pişkin memur. "Kılavuzda böyle yazıyor, fotokopiyi alıp aslını vereceksiniz" dedim, zira o belgeleri çıkarttırmak da başvuru gibi meşakkatli bir süreçti. Memur yılgın ama öfkeli "hele sen atan da gel o zaman veririm" dedi. "Atansam da atanmasam da istiyorum" dedim "offff" dedi "offff atamalardan sonra gel, al. Şimdi başımız kalabalık."

Atamalar biter bitmez oradaydım. Şaşkın ama güzel karşıladı beni, "çay söyliyim hocam" dedi, "sağolun, belgelerimi verin gideyim" dedim.

Verdi...

Bu ne pespayelik ya Rab!!! Sanırsınız, Milli Eğitim tarihinde ilk kez atama yapılıyor... Bu ne beceriksizlik!!!

2. Başvuru: Artık sabah erkenden gidip sıraya girmem gerektiğini biliyorum. Gittim, sıraya da girdim ancak öğleden sonra sıranın ilerlemesi durdu. "Noldu?" "Bilgisayar arızalandı, yükü kaldırmadı tabii"

Hay Allah, tabi utanmadan hepimiz birden başvurduk, bilgisayarları bozduk! Özür dilemeliyiz.

"Eee nolacak? "
" Bilgisayarlar yetersiz kalıyor, aşağı kata taşınılacak bir bilgisayar daha açılacak, siz gidin isterseniz, bugün yetişmez."

"Liste?"

"Kapıdaki listeye yazın adlarınızı, yarın kaldığı yerden devam edilecek."

Ertesi gün ikiye katlanmış kalabalık sabah dokuzdan önce oradaydı. Kapıda birden başlayan yeni bir liste.

"Dünküne ne oldu? "

Adaylar yırtmışmış. Baştan başlıyormuşuz... Dünkü listenin mağdurları feryat figan, gelenler mağdur olmama kavgasında. Oysa herkes o kadar mağdur ki çoktan... Hay Allah! Ben bu filmi daha önce görmüş gibiyim.

Bir kenarda bir şikayet dilekçesi yazıyorum. Acı olan şu ki, daha doğrusu en acı olan şu ki, elimde o dilekçeyle bir saat kadar MEB koridorlarında dolaşıp, dilekçemi verecek bir makam bulamadan geri dönüyorum. Memurlar birbirlerinin boş oda ve masaları arasında topaç gibi döndürüyorlar beni. Kendime kızıyorum, bir ara öğren bu usulleri diyorum!

İşlem için odaya girdiğimde, çalışan üç bilgisayar çekiyor dikkatimi. Güzel... Nihayet atama başvurularını türlerine göre ayırma, evrakları gruplandırarak toplama becerisi gösterilmiş. Dışarıdaki gerginliği algılamaz, isyan seslerini duymazdan gelen memurlar, saygılı, hoşgörülü davranıyorlar oldukça. Kapının ardı başka, içi başka bir dünya...

3. Başvuru: Gün ve gün artan kalabalığı, kendi zamansızlığımı ve geçmiş deneyimlerimi hesaba katarak atamaların başladığı ilk gün 9.30 da gidiyorum başvuruya. Kapının önü bomboş. "Nerde bu kalabalık?"

"Başvurular aşağı katta, bilgisayarların sayısı artırılıp aşağıya taşındı da"

Allah Allah, normalde bu iş bilgisarlar iflas etmeden yapılmazdı ama... Hadi hayırlısı...

Aşağıda da kimsecikler yok. Odanın kapısını çalıp içeri giriyorum:

"Açıktan atama mı?"

"Buyrun hocam şu masaya"

Beş on dakika kadar sonra gelen memur geciktiği için özür dileyerek başlıyor, yukarıda işi varmış biraz.

İşlemimi tamamlıyor, çıktı alıyor, yan masada onaylanıyor işlemim.

"Hayırlı olsun Hocam "

"Bu kadar mı? "

"Bu kadar"

Saat 09.50, şaşkınım...

Akıl ve beceri geç geliyor memleketime. Hep kafa göz yara yara..."Sözde" bir iyi niyet var o da akıl ve beceri olmadan işe yaramıyor ne yazık...

Yine de başvurunun son günlerinde durum nasıldır merak ediyorum, gidip bakacağım zamanım olsa...

Bir yandan da şükrediyorum zamansızlığıma, bırak diyorum kendime, son hatırladığım şey olumlu olsun...

2010-11-11T12:26:00.000-08:00

İzlensin derim ben...

2010-10-17T12:45:00.000-07:00

Nihayet bu kez denk geldi ve izleyebildim. Oyunun adı 'Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü'

Hazır bahar temizliği yapmışken içimde, geçmişe ait son cam kırıklarını da çıkarmışken yüreğimden, gitmemek olmazdı.

Gittim, iyi de oldu...

Maltepe metro durağının karşısındaki tiyatro salonunu bulmak son derece kolay. Ama iş burada bitmiyor. Binaya girdikten sonra çeşitli dehlizlerden geçerek yerin yedi kat dibine iniyorsunuz. Suç işlediğinize dair garip bir his bürüyor içinizi. Basık karanlık ve küçük salonda bir yangın çıkışı görünmüyor, dilerim bir tane
vardır. Hesaplarım doğruysa 120 seyirci oturtulabilir rahatsız sıralara. Evet, koltuk değil sıra. Üstelik benim bulunduğum en arka sıradan sahneyi görmek de bir hayli zor ve zaten sahne bi çeşit atölye sahnesi...

Oyunu beğenmedim mi? Beğendim. Hatta uzun zamandır izlediğim en eğlenceli oyun olduğunu da söyleyebilirim. Oyunculuklar Nobel ödüllü yazarın metninin hakkını verir düzeyde. Oyun ince işlenmiş hoş bir politik komedi ve izlediğim pek çok Devlet Tiyatrosu oyunundan çok daha başarılı sahnelenmiş. İşin içine sahnede tanıdık yüzleri görmenin buruk hazzı da girince, benim için nefis bir seyir oluverdi...

Peki niye salonu anlatıp şikayet ediyorum o zaman?
İçim acıyor da ondan... Bu ülkede amatör olarak tiyatro yapmak suç işlemek gibi birşey hala ne yazık... Sağlıksız, karanlık kuytulara mahkum, verilen onca emeğe rağmen...

İyi çalışılmış,düşünülmüş, emek verilmiş; güzel de bir oyun çıkmış . İzleyin, derim ben :)

Sinek Kadar Kocam Olsun, Başımda Bulunsun- Hatice MERYEM

2010-10-14T12:15:00.000-07:00

Yazın, bir şezlonga uzanıp denizin, kumun, güneşin tadını çıkarırken okumuştum kitabı, üzerine birşeyler yazmaya fırsat olmamıştı. (Yalan söylüyorum, önceleri üşendim, sonra unuttum, tıpkı daha önce okuduğum pek çok kitap gibi :)

Neyse ki Günay var ve bana önerdiği kitabı unutmamış...

Kadın olma halleriyle özellikle de ezik, acılı, yalnız kadın olma halleriyle dolu bir kitap bu. Evet insanın içini ezen, boğazını düğümleyen haller biraz daha yoğun belki ama yine de kadınsı bir dalga geçiş, kimi zaman baştan savma, dalgaya vurmada yok değil hani. Üstelik yazarın dilinde de güzel bir tad var, akıcı, sade, ironik...

Güzel yani...

Not: Bu arada "Sinek Kadar Kocam Olsun Başımda Bulunsun" Ankara Devlet Tiyatrolarının sezon oyunları arasında, meraklısına.

Bir "güzellik" borcum var Mine'ye

2010-09-29T12:19:00.000-07:00

Süpeeer FM' ciydim ben.
Okuldan gelip eve girer girmez ilk iş radyonun düğmesini açmak olurdu. Ev halkından biri herhangi bir nedenle frekansı değiştirmişse vay o bahtsız kişinin haline... Serde ergenlik de var, kopardı kıyamet, o saatten sonra dindir Derya Tufanı'nı dindirebilirsen...

Kadir Çöpdemir'i , Mustafa Sandal'ı , Serdar Ortaç'ı ilk radyodan tanıdı bizim kuşak... Dj olmak gibi hayalleri vardı kimilerimizin ve radyoları aramak, programlara katılmak vardı en heyecanlı anılarımız arasında.

Aslında özel radyolardan önce de aşinaydım radyo programı takipçiliğine ama biraz mecburiyetten. Her yaz köyde kaldığımız ortalama bir ay boyunca radyomuz pencere önünde durur, bütün bahçeye yayın yapardı. TRT Polis Radyosu... Güzel sesli, düzgün diksiyonlu TRT spikerleriyle haşırneşir bir yaz geçirir, Ankara'ya döndükten sonra da televizyon izlemeli hayatımıza geçtiğimizden radyomuzdan yavaş yavaş uzaklaşırdık.

Özel radyolardan sonra da değişmedi bu durum, çünkü birbiri ardına açılan özel radyoların bizim köye yayın ulaştırabilmesi çoookkk uzun yıllar aldı.

Üniversiteye hazırlık yıllarımda keşfettim Radyo Ses'i. Geceleri el ayak çekilince odaya çekilir, sayesinde aynı odada horul horul uyuyan kızkardeşimin uykusunu kıskanmadan geç saatlere kadar ders çalışırdım. Bazen (itiraf ediyorum sık sık) ayaklarımı çalışma masama uzatır, arkama yaslanır, penceremdeki şehir ışıklarını izleyerek radyomla başbaşa gecenin tadını çıkarırdım.

Süper FM, TRT FM, Mavi Radyo, Radyo Ekin, Best FM, Radyo Ses, Radyo Odtü vs vs vs derken ...

Derken bişey oldu,araba kullandığım saatler dışında radyo dinlemez olmuştum kiiiii

Geçen kış, muhabbet dolu bir gecenin fonunu 'Radyo İLEF' ile döşeyip mest etti bizi Mine.
İşte o gün bu gündür bizim evde Radyo İlef var.
Eve girer girmez düğmeyi çeviresim geliyor yıllar sonra nihayet.
Akşamları ayaklarımı uzatıp kitap okurken, internette gezerken, sohbet ederken canımcımla ya da düşüncelere dalıp giderken uzak mekanlara- uzak zamanlara birbirinden güzel seçkiler dinliyorum.

Yok şöle şahane müzikler var, yok böle nefis derleme olmaz demeyeceğim, hatta sizi şartlama yoluyla güldürüp eğlendirmeye çalışan, her konuda ahkam kesen dj'lerin olmadığından da bahsetmeyeceğim :) "ilef'in açılımını da söylemeyeceğim,
siz dinleyince anlayacaksınız neden müptelası olduğumu...

Har- Murat Uyurkulak

2010-09-27T01:18:00.000-07:00

Kağıdı bu ülkenin kaskatı gerçeklerinden, kalemi öte dünyanın kurgusal varlığından seçmiş Uyurkulak. Aynı kapağın altında dili güzel, debisi yüksek bir fantastik roman cana gelmiş böylece.

Derim ki ben, "Tol" da okunsun.

Günay'la boluşulsun, kahveler içilsin, Har ve Tol konuşulsun, Uyurkulak çınlatılsın.

komşu komşunun külüne muhtaç

2010-09-19T13:26:00.000-07:00

Sevgili Blogcu Çevrem,
Az önce şöööyle bir baktım da, aylardır tek satır yazmamışlar var aranızda. Açılıp iki yazıyla bırakılmış bloglar, yılda iki yazıyla ayakta tutulmaya çalışılan bloglar, yazacağını vaadeden yazılardan başka bişey yazılmamış bloglar var listemde. ( Mübalağamın farkındayım ama isyanımın haklılığını artıyor diye değiştirmiyorum ifademi:)
Nerde kalmıştık? Ha evet,
Bana benziyorsunuz... Tembelsiniz...
Beni kötü etkiliyorsunuz sevgili çevrem, şımarıyorum sizin yüzünüzden, aradabir yazı yazınca.
Kilşisel gelişimim yarım kalıyor sizi okuyamayınca,
Bi de en önemlisi
özlüyorum sizi...

İş bu şartlar altında,
tembelliğimizi cezalandırmak üzere, ittiriveriyorum sizi blogumdan aşağıya...

Her kim ki blogunu yeniden canlandıraaaa,
gelip oturur "çevrem der ki" listemin başına !...

Gönlümdeki tahtınıza gelinceeeee
Onun blogla alakası yok !!!
Ve yani
Seviyorum sizi feci...

ve ...

2010-09-18T12:21:00.000-07:00

Sonbahar gösterdi bana yüzünü, memnunum.
Köşe bucak bahar temizliği başlattım içimde, açtım aklımın kapı-peceresini.
Toz kokan ne varsa sudan geçireceğim, tuzsuz sulardan...
Küf kokan ne varsa güneşte dinlenecek, sonbahar güneşinde,ılık
Bir de af çıkardım üstüne, salıvereceğim kalbimdeki sancılı anıları
Gülümseyerek, gülümseyerek,
Gülüm :)

Datça Günlüğü

2010-08-22T09:01:00.000-07:00

1. gün
Güzel yer Mesudiye, şirin yer. Yaklaşık 10 pansiyondan oluşan bir köyceğiz. Tavuk-horoz sesleriyle uyanmalı, bahçeden taze sebzeler yemeli, bol kitap okumalı, az gürültü duymalı huzur dolu bir tatil bizi bekliyor .
Evet evet bizim için bundan iyisi olamaz.
Peki ya geldiğimiz onca yol?

Olacak o kadar... Değmedi mi ama, değdiiii. Ya o el kadar deniz parçasında yüzlerce insanın çimmeye çalıştığı koylardan birinde olsaydı pansiyonumuz ? Şöyle vıcık vıcık insanla dolu olsaydı çevremiz ? Viyak- ciyak bağırışan çocuklarrının peşinde dolaşıp onlardan daha da çok cıyaklayan ana-babalarına " ayy ne şeker çocuunuz vaaar" demek zorunda kalsaydık adım başı? Bir de bangır bangır müzik sesi karışsaydı o kalabalığın cümbüşüne? Kötü kötü müzikler zorlasaydı kulak zarımızı?
Yaaaa diy mi ama? Şu sakinliğe bak hele...Oh be.

2. gün
Acaba klima mı çarptı; yoksa akşam yediğimiz balık mı dokundu? Taze badem yüzünden olabilir mi dersin? Güneş çarptı desek? O kadar da kalmadık ki güneşte...O zaman deniz çarptı. Yok canııım, duyan da balığa çıktı sanacak. Hay Allah! Otobüsteki meyve suyundan olabilir mi? Olabilir, tuhaf bi kokusu vardı sanki. Börülce mi fazla yağlı geldi ki?

Sonuç olarak, Şamil bu gün denize gelemeyecek. 10 dakika arayla tuvalete gitmesi, bulanan midesini sakinleştirmesi, yükselen ateşi eşliğinde kabuslar görmesi lazım. "Ateş seni çağırıyoooooor..."

Bu durumda ben de canımcığımın odası- mutfak- plaj arasında dönelemeli bir gün geçiriyorum. Şamil'in hastalık arası uyuklamalarında plajı gören restoranda oturup kitap okuyorum, çevreyi seyrediyorum... Az yağlı diyet yemekler hazırlıyor Pansiyon sahibimiz Sevil hanım bizim için, onları odaya taşıyor, boşları mutfağa indiriyor, sevgili hastamın siparişlerini yeniden odaya çıkarıyorum.
Odada kan-ter içinde yatan nazlı hastam servisi yalnızca benden istiyor, "kusura bakmayın yemeğini sadece benim getirmemi istiyor" deyip pansiyon puanlarını topluyorum.

3. gün

Bu gün pansiyonun en meşhur kişileri biziz. Başrolde hasta kişi Şamil, yardımcı kadın oyuncu bendeniz. Güne odaya kahvaltı taşıyarak başlıyorum. Şefkatli,fedakar ve sempatiğim fena halde.Kendime yüksek puanlar veriyorum. Ve zaten kahvaltı dediysem, bir dilim ekmek ve bir tane haşlanmış yumurtadan ibaret. Başka birşey yiyemiyor canımcım... Bu durumu gören ve eşimcimin hastalığından haberdar olan pansiyon sahiplerimiz ve diğer müşteriler seferber oluyor. Zulalardan ishal hapları, mide ilaçları, öksürük şurupları çıkıyor. Hele içlerinde Almanya'dan gelme bir ilaç var ki... Onu görünce Şamil'in gözü parlıyor, hastalık arası hafifçe gözünü açıp "Milch schnitte"leri de var mıdır acaba diye soruyor?

Şahane bir yer burası. Şezlongları boş bir plaj, o plajı ve denizi seyreden yeşillikler içinde ufak bir açık restoran ve onun da gerisinde, kaldığımız pansiyon var. Sabahları şezlong kapışmaca yok. Elbette herkesin gözdesi, ağaç gölgesinde kalan bir-kaç şezlong var ama ortalıkta sabahın bir kör saati şezlonglara havlu atıp gün boyu plaja inmese dahi o havluyu kaldırmayan insanus benciluslardan olmadığı için herkes sırasıyla nasiplenebiliyor.
Bu gün de sıra bende...
Deniz cam gibi. Elimde "Solucanlara Piyano Çalaa Adam"ile konuşa söyleşe tadını çıkarıyorum güneşin. Terletmeyen, insana kendisini yosun gibi yapış yapış hissettirmeyen nefis bir hava. Kulağımda ağaç hışırtıları ve denizin sesi...

4. gün
Geldiler...12 Kişiydiler. 12 şezlongu yanyana dizdiler ve bitmeyen üstelik tahrip gücü sürekli artan bir gürültü peydah ettiler.
"Salatalık yiyen var mııı?" diye bağırdılar bir uçtan bir uca
"Güneş kremi kimdeeee?" dediler
Sonra bir güneş kremi uçup havada 12 şezlong öteye düştü. Çocuktu içlerinden biri, cıyak cıyaktı. Sus demediler, üstelik o cıyakladıkça cıyaklattı teyzeler ve dayılar. Annesi salatalık yedi çatur çutur, babası gümbürdeyerek sohbet etti yedinci şezlongtakiyle.
Onikişezlonglular hiç susmadılar o gün. Ağaç hışırtıları ve deniz sesi kaçıp kayalıklara saklandı.

Şamil'in de ateşi düşmüyor zaten. Yemek de yiyemiyor ve benim alerjimi coşturan klima odada fırtınalar estiriyor.

Öğle yemeğinde de devam etti aynı hengame. Yemek sonrası odaya çıkarken ben, gözümdeki deli bakışı farketti Sevil Hanım. "İyi misiniz? " dedi, "Değilim? "dedim, değilim derken ağzım hafif çarpıldı, gözüm seğirdi, aperiyodik titremelerle sallandı kafam muhtemelen.
"Eşinizin yemeğ..." diyecek oldu
"Kimse gelmesin!Kimse! Been götürürüm!" dedim.

Öğleden sonra yine plajdaydılar. Günün sonunda oniki şezlongluların bütün geçmişinden, dertlerinden, aile içi meselelerinden haberdardık plajcak. Hatta kimi komşularını ve orada olmayan kimi akrabalarını da tanıyorduk kısmen.
Oysa onlar tanımıyordu beni. Haberleri yoktu ses alerjimden. Ses yükselince,gözüm seğirir, ağzım yamulur, dişlerim ve tırnaklarım sivrilir benim, gözümü kan bürür...
Akşam yemeğinde Sevil hanım ve pansiyon çalışanları plajda neler olup bittiğinden ve onikişezlonglulardan habersiz- iyice işkillendiler bakışlarımdan.

"Eşinizi ilk geldiği akşamdan beri görmedik, çıkamadı adamcağız odadan. Biz bir baksak mı acaba?"
"H a y ı r!!!"
"Pe pe peki..."

5. gün

Geldikleri gibi gittiler, inanamadık... Meğer günübirlik bir koy gezisiymiş onlarınki,meğer koy koy dolanan bir kabusmuş onikişezlonglular.

Kahvaltı sonrası uzanmış kitabımı okurken pansiyonda tanışıp arkadaş olmuş 6-7 yaşlarında iki çocuk kavgaya tutuşuyor.. Koşup geliyor yanlarına içlerinden birinin babası
"bağırarak konuşmayın, burada herkes dinleniyor çocuklar " diyor
Ağlamak istiyorum... Memleket sevgim, yaşama sevincim geri geliyor.
Ne güzel insanlar var yahu diyorum, kendilerine "hayat güzeli" plaketi vermek istiyorum.

Üstelik Şamil de daha iyi bu gün. Ateşi düştü ama sakınmaya devam...

6. gün
Küçükken "getir makası ayırıverelim" şakasına uzun uzun ağlardım. Teyzemle genetik benzerliğimiz olması hoşuma giderdi ama bitişik parmaklılığın y geniyle taşındığını öğrendiğimde biraz kafam karışmıştı.Ama en güzeli, halamın kayınvalidesi, bitişik parmaklı birinin popoya tepmesiyle karın ağrısının geçtiğine inanırdı.

Tatil iyi bişey... İnsanın uzun uzun bitişik ayak parmaklarını izleyip üzerine düşünmeye zamanı oluyor ne güzel... Öğleden sonra da kemik irisi dizkapaklarımı incelemeye alasım var; sonra da 12 yaşında kemirmeyi bıraktığım tırnaklarıma gelir sıra. Zaten hafiften bir tren yolu tırnaklılık var ki bana epeyi mevzu çıkar...

Günün sonunda ayak parmağı-diz kapağı ve tırnak incelemesini fazla uzatmamam gerektiğinin farkına varıyorum. Hani plajda incelemeye almak neyse de, yemekte tırnaklarla sohbet etmek doğru değil sanırım...

Yemekten sonra Sevil Hanım hafif mırıltılı serzeniyor: "Adamcağızı bir görebilseydik..."

7. gün

Nihayet kahvaltıda benimle restorana inebiliyor Şamil. Personel derin bir "ohh" çekiyor onu görünce. Hay allah ne müşfik ve fedakar bir görüntüm vardı oysa...

Şamil tedbiri elden bırakmamak için, ben de su korkum yüzünden bu gün de girmiyoruz denize. Uzaktan bakıyoruz beraber; cam gibiliğinden, köpürerek kıyıya sokulup kaçışından,hafif esintisinden denizin ve güneşin gülümsemesinden hoşnutuz.

Yarın yola çıkmadan denize girmeyi planlıyoruz :)

Bir ışık daha...

2010-05-11T14:53:00.000-07:00

Janef'imiz geldi. Minik minik elleriyle dokundu bize... Henüz hayata alışmamış gözlerle baktı yumuk yumuk.
Hala oldum yani bi kere daha, bir de Janefim oldu:)
Büyüdü Nart Kulüp çocukları, çocukları oldu...

Yahu girmeyeyim diyorum şu Nart Kulüp muhabbetine, yok şööle çocuklardık yok böle severdik birbirimizi demeyeyim diyorum; gel gör ki beynimin anılarla igili bölümüne söz geçiremiyorum. Onlarca görüntü geliyor gözlerimin önüne içinde yeniyetme Jankatlar, Guşefler, Yavuzlar, Denefler, Günaylar, Nefinler
Ömerler, Dinemisler, Peritler bulunan;
onlarca görüntü koşuşturan,dans eden, şarkı söyleyen
kutlamalarla dolu onlarca görüntü
onlarca sarmaş dolaş
sarı kafalı çekik gözlü çocuklar
onlarca
ve
dostluk...

Ne çok sevdim sizi , ne çok seviyorum ne çok...

Her neyse, ne diyorduk, Kulübe hoş geldin Janef:)

zamansızın notu.

2010-05-04T13:17:00.000-07:00

Toprak değdi elimize
Çimen, çiçek, böcek değdi
Yola çıktık, yol aldık...
Kuş sesleri doldu kulaklarımıza
İçimize bahar geldi:)

Küçücük bir ara verip koşturmacaya, köyümüze kaçtık haftasonu, Denizimizi ve "iyigün dostlarımız"ı da aldık yanımıza. Çim biçtik, ağaç budadık, çiçeklere nefes aldırdık beraber. Sobada kaynayan çaylarımızı yudumladık sonra ve sohbet doyasıya...
Ve geri döndük işte, başladık -tam da bıraktığımız yerden-koşturmacaya...

İklim-2

2010-04-18T12:42:00.001-07:00

İklim, yazdırmıyor bana kendini
İklim değişiyor
Gittiğinden beri...

Bir damla yağış düşmüyor
Beyaz kağıt başına.
Cümleler kuruyor
Kağıdın kuraklığında.
Çatlayıp kanıyor
Sana yazılmış yarımyamalak bir şiir
Kağıt gibi kurak dudaklarımda.
Ben bir incir çekirdeğinde savrulup duruyorum
Kalem çizikler atıyor avuçlarıma.
Oysa rüzgar hep aynı kuzeyden esiyor
Güneş hep aynı doğuda.
Ve büyüyor bahçedeki dört fidan
Suladıkça....

İklim yazdırmıyor bana kendini
Değişiyor
İçimin iklimi...

Bir mevsime binip gittin sen
Yağmurlu, parlak ve yeşil
Bu gün gibi...
Değişiyor içimde iklim
Değişiyorum,
Bekle beni
Sana benzerim belki...

2004/ gölpazarı

iklim-1

2010-04-18T12:34:00.000-07:00

İklim…
Değişiyor.

Acım, tıpkı yaşadığım şehirden, saçlarıma dolanıp okşadığı, ellimden tutup yatağında yuvarlanan su damlaları gibi sürükleyerek buraya getirdiği gibi; uykumdan uyandırıyor şimdi beni. Kalk diyor tenimde gezen elleri. Acım usul usul boyuyor beni. Rengim değişiyor. Değişiyor içimin iklimi.

Çocukluğu eskir mi insanın?
Eskiyor
Yarın…

Acım, ellerimi tutuyor.
Nicedir hiçbir dala tutunmamış ellerim acımı ayalarından tanıyor.
Gözlerim kapalı
Açamıyorum gözlerimi
Açsam,
Mevsim kararıyor.
Çocukken de ağlayamazdım ben
Ağlasam, rengi değişirdi göz yaşlarımın, gözpınarlarına okyanus dolar mı insanın?

Güller tomurcuk… Susuz kalmış… Sarıya çalmış bahçende bütün yeşiller. Yaprakları yerdeki çimenlerin, ayaklarıma dolanıyor, belki bir damla su için.
Belki sadece üzgünler.

-Söğüt dallarında büyür mü insan?
Yaprak olur mu denizin rengi?
Susuz yaşanır mı?
Okyanusun değil miyim ki
Neden yanıyor canım?
Belki yüzlerce kez geçtim ben bu bahçe kapısından
Bu taşlar parçaladı
Çocuk dirseklerimi
Acıyla diz kapaklarımda tanıştım
Ellerimle yoldum
Suya verdiğim yara kabuklarını.-

Susadım.
Su ver bana sevgili çeşme,
Yoksa susacağım…

Kok toprak!.. Bir yaz yağmuru sonrası gibi kok, berrak.
Ve rüzgar,
tenimi yak. Değişiyor iklimim
Acımdan utanma tabiat,
Yüzüme bak!

Acım mı omzuma yaslıyor başını?
Yoksa ben mi yaslanıyorum acımın varlığına?
Sarmaş dolaş tırmanıyoruz toprağına.
Bastığım yolları tanıyor ayaklarım.
Bıraksam koşup gidecek,
yada tekmeler savurup tepeleri talan edecek ayaklarım.
Acım tabanlarımda.
Ağır ağır yürüyorum ki,
aksın toprağa…

Ben geldim…
Sana… Acıma.
Toprağına.
Suladım güllerini
Çiğ damlalarıyla.
Kaldırıp başlarını, senden kalma bakışlarla baktılar bana.
Derin bir nefes çektiler sigarandan.
Bak dediler, yeşerdi mevsim
Değme,
Değişsin iklim…

İklim değişiyor.
Değişiyorum…
Başka bir mavi şimdi rengim.
Adını bilmiyorum…

Sana geldim,
Gideceğim az sonra.
Sen bile dokunamıyorsun artık acıma.

Sana geldim…
Toprağına.
Acıma…
Yokluğunla bile olsa karşıla beni
Okyanuslar da üşür,
Üşüyorum baba…

Nisan 2004/gökören

Bir dalda iki kiraz...

2010-03-29T07:21:00.000-07:00

Yaaaa öyle ağacı dikmekle olmuyor bu işler...
Ben bu yıl ağaç dikecek yer ve zaman bulalamamaktan ötürü efkarlanıp saçımı başımı yoladurayım; haber geldi memleketten...
Geçen yıl diktiğimiz fidancıklarımız dipleri eşilip havalansın, toprağı güneşlensin istermiş. Sevgi istermiş biraz, biraz ilgi ve az da emek istermiş. Gözleri yolda, çiçekleri dalda bizi beklermiş yavrıcaklar.

Netcez şimdi, nerden bulcaz biz o kadar zamanı hııı? Sorarım size?

2010-03-21T08:34:00.001-07:00

Kitaplarımı özledim... Çok özledim...
Bakalım kitaplarım olmadan baharı atlatabilecek miyim?

Bera'lı Anlar:)

2010-02-02T12:55:00.000-08:00

Bera geldi...
Bera'nın gelişi, adım atışı, konuşmaya başlaması, şarkı söylemesi olay olmadı Neris gibi. Ailemizin tek çocukluk ilgi kotasını Neris o muhteşem şov yeteneğiyle tıka basa doldurdu.

Durumun vicdan azabı ve Neris'in yokluğundan istifade Bera'ya ayırdım bu gün zamanımı...
Daha doğrusu, o bana ayırdı zamanını... Çünkü Bera, öyle aşırı ilgi seven, sürekli çevresinde kalabalık isteyen bir çocuk değil. Kendini eğleyebiliyor uzun zaman... Sessiz... Başkalarını hiç umursamadan saatler geçirebiliyor... Bağımsız... Şarkılarını kendine söylüyor, anlatmak istediklerini oyuncaklarına anlatıyor.

Yine de oynadı benimle:) Yarımyamalak sözcükleriyle kuşları, köpekleri ve çizzgifilmleri anlattı. "Lamba" demeyi öğrendi, öğretti bana da. Film izledik beraber, yemek yedik. Timsahcılık, köpekcilik, eşekcilik oynadık.

Benim işime gücüme daldığım aralarda o hep bir yolunu bulup eğledi kendini.
Şirin.

Jam tari tari tari tari tari tari tari tari tari tam...

2010-01-18T11:00:00.000-08:00

Bir yerlerde bir gürgene dil olan bir yazar, çoooook uzak başka bir yerde, kuşların terkettiği bir ağacı düşünerek onun için ağlayan bir çocuğun şiirini yazan bir şair var. O şiiri bu nefis melodiyle bütünleyip pamucacık bir sesle dillendiren bir adam da var ne güzel.Hayat mutlandırıyor beni...
O çocuğun annesi var sevgisiyle çocuğun kanatlarını bağlayan. O sevgiye pervane bir çocuk var. Çocuğun düşü var içinde ağaca şarkısını söylediği
ve üzüntü ve muz kabuğu var...
Ben varım bir yanda, günlerdir bu şarkıyı dinleyen...

Şarkının orjinali Jiddishe'çe ve fakat ben Almancasını anlayabildiğim için onu yazdım.
Şahane...

Şarkı Jtzhak Manger tarafından 1938'de yazılmış. Ayrıntılı bilgi için bkz. şu pdf'in 27. sayfası: Osteuropa - Jiddische Literatur:

Bei dem Weg steht ein Baum,
er steht gekrümmt.
Alle Vogel des Baumes
sind weggeflogen

Drei nach Westen, drei nach Osten
und der Rest nach Süden.
Und der Baum allein zurückgelassen
ist dem Sturm ausgesetzt.

Sag ich zu der Mutter: “Höre,
du sollst mich nicht hindern,
ich will, Mutter, eins und zwei,
bald ein Vogel werden.

Ich will auf dem Baum sitzen
und ihn in den Schlaf wiegen
den Winter über zum Trost
mit einer schönen Melodie.

Sagt die Mutter: „Kind, nicht“
und sie weint, mit Tränen.
„Du kannst – Gott bewahre!- auf dem Baum
mir erfrieren.“

Sag ich: „Mutter, es ist schade,
um deine schönen Augen“
und ehe was, und ehe wenn,
bin ich schon ein Vogel.

Weint die Mutter: „Isaak, du Krone,
nimm, um Gottes Willen,
nimm wenigstens einen kleinen Schal mit,
du sollst dich nicht verkühlen.

Die Galoschen nimm mit dir,
es ist ein bitterer Winter –
und die Pelzmütze setz auf,
weh und leid ist mir.

Und die Winterweste nimm,
zieh sie an, du Narr,
wenn du nicht Gast
bei den Toten sein willst.“

Ich heb die Flügel. Es ist mir schwer.
Zu viel, zu viele Sachen,
hat die Mutter angezogen
dem Vöglein, dem schwachen.

Ich schau traurig hinein,
In die Augen der Mutter.
Ihre Liebe hat es nicht zugelassen,
dass ich ein Vogel werde.

Peki sonra?

2010-01-04T01:13:00.000-08:00

Sonracığıma sevgili çevrem, iki yıldır askıya aldığım işlerimi askıdan indirdim.
Yeni bir kurumla daha anlaşıp iş yükümü 2,5 kat artırdım. Üstelik bu kez yayın işi de yapacağımızdan evdeki saatlerimi de (soru yazıp düzeltme yaparak geçirmek zorunda kalacağımdan) ambargo altına aldırmış oldum.

İyi oldu. Tembelleşmiştim çok.
Boş zamanlarımı çar-çur eder oldum. Tv izler, çene çalar, alışverişe sarar oldum. Bol bol kitap okuduğum halde bloga kitaplarla ilgili minik notlar düşmeye üşenir oldum. Seçilmiş birbirinden güzel filmler izleyerek başlayıp, bulduğum her filmi izler hale geldim. Bütün o zaman genişliğinin içinde gitar derslerine, platese, okuma klübüne, sevdiğim insanlara zaman ayıramaz, saçmasapan bir döngünün içinde debelenir oldum.

Aradabir yaparım bunu, tembellik şansı tanırım kendime, üstüme gitmem. Bakalım ne yapacak diye beklerim sabırla kendimi. Beynim soğusun isterim. Soğuyunca, dalarım işin gücün içine. Yaptığım iş de yeterince müsait olduğundan insanın bedenini de beyinini de sömürmeye, posam çıkana kadar çalışırım.
Sonra yine rölanti...

Güzel dinlendim. Altı aydır tembelim. Şimdi yükü sırtlanabilir, haziran sonuna kadar son sürat koşabilirim.

Ben Bir Gürgen Dalıyım- Hasan Ali Toptaş

2009-12-27T03:53:00.000-08:00

Hayat acıtır mı bir gürgen ağacını? Acıtıyor işte. Hele o ağacı Hasan Ali Toptaş yazmışsa... Sözde çocuklara yazılmış "büyüklere masallar" dan biri daha. Alışılmış Hasan Ali yoğunluğu yok bu kitapta, o şahane kurgular, düş gücünü çalıştırmalar, cümlelerin içinde kaybolmalar, karakterlerin aklında savrulmalar, sözcüklerle atılmış düğümleri çözmeler yok.

Bir gürgen ağacı var gencecik. Beklemek var, merak var, korku , utanç, isyan var... İnsana dair ne varsa bir gürgen ağacının ağzından dinlemek, insana dair ne varsa gürgen olup hissetmek var. Kendinden vaz geçmek değil midir intihar? Bir gürgen ağacının intiharı var...

Tam da milyon tane ıvır zıvırla meşgulken kafa, koşturup durmaktan yorgunken beden, dalıp gitmişken hayatsal kaygılara bu kitabı armağan edin kendinize. Pencere önüne oturup kahvenizi yudumlayarak okuyun bahçedeki ağaçlarla kesişerek aradabir. İncecik zaten...

İnsansı duyarlılıklarınızın tıkır tıkır işlemeye başladığını hissedeceksiniz yeniden. Ormanda kalan gürgen dalı olmayı seçecek, kitap bittiğinde "ben bir gürgen dalıyım bundan böyle" diye bağırmak isteyeceksiniz..

zencefil ve bal güzellemesi

2009-12-26T12:04:00.000-08:00

Sesim kısıldı.

Panik yapma sevgili çevrem, benim için kronik bir durum , geçmişte altı ay ses kısıklığıyla yaşamışlığım var.
Çünkü bir insanda sesi kısan her ne faktör varsa bende fazlasıyla mevcut ve bu şartlar altında sesimin kısık olmaması asıl garip olan.

Aslında ne kadar zarasız bir rahatsızlık gibi görünüyor öyle değil mi?
Değil! Yani öyle sanıldığı gibi "aman canım biraz sessiz kalınır o kadar" değil!
Bir kere o kadar da sessiz kalınamıyor ne yazık ki.
İnsanın ille de söyleyecek bir sözü oluyor. Hiç olmazsa "pardon" demek gerekiyor aradabir ve yahut "özür dilerim" demek ya da " bakar mısınız" ve ya"rica ederim " demek hiç olmazsa. Üstelik de nezaket dolu, sempatik sesler lazım oluyor böyle zamanlarda. Açıyorsunuz ağzınızı ve bir böğürtü gümbürdeyiveriyor iki dudağınızın arasında. Sizin dudaklarınızın arasından size ait olmayan ve hatta kimseye ait olmasa çok iyi olacak bir ses çıkıyor. Eğilip bükülmüyor, hiç bir şekle sokulmuyor.

Kimseyi görmek, kimseyle konuşmak, kimseyle tanışmak ve telefonlara cevap veren olmak istemiyor canım böyle zamanlarda. Kimsenin bana bişey sormasından hoşlanmıyorum. Ders anlatmaktan nefret ediyorum o böğürtüye çocuklarımı da maruz bıraktığım için.

Sesim kısıldı, geçiyor şimdi... Zencefil ve bal karışımı işe yarıyor gibi.
Her sabah " bir ki ses kontrol" diye başlıyorum güne ve günden güne deneme yayınındaki düzelmeler sevindiriyor beni.

Az kaldı sevgili çevrem, o en berrak sesimle , az zamanda çok ve büyük laflar edeceğim günler yakındır, bekle beni...

Asafca

2009-12-22T14:11:00.000-08:00

gelecegim, bekle dedi, gitti

ben beklemedim,

o da gelmedi

ölüm gibi birsey oldu.

ama kimse ölmedi

Özdemir Asaf

SiNeM 'in şehrine kar yağmış...

2009-12-09T02:36:00.000-08:00

ŞEHİR VE KAR

Şehrime kar yağıyor
Ilık beyazlar örtüyor yalnızlığımı
Kar altında kahverengilerim
Yeşillerim kahverengilerde saklı
Beni ve garip kıyafetlerimi
Özlemekten bahsediyor bir dost
Benden ve geri dönmeyeceğimden
Gülümsüyorum umutla
Yalnızlığımı kar örterken
Evet,diyorum içimden
Gidiyorum ben...
Ve biliyorum adımdan emin
Dönmeyeceğim içimde karlar erimeden...

Şehrime kar yağıyor
Bütün seslerimiz
Bembeyaz sessizlik şimdi yerde
Sustuklarımız ve söylediklerimiz
Havada yalnız veda asılı
Sahipsiz...
Kaybetmeyelim, diyor bir dost, birbirimizi
Gülümsüyorum...
Karda ayak izleri komik geliyor
İçimde çığlar büyüyor okyanuslara doğru
Bulacağız mutlaka, diyorum, kaybettiklerimizi
Gözümü bürüyen isyana uyup
Karlar boyu koşmak istiyorum...

Şehrim, karım, yağıyorum...
Toprağa düşüyorum bembeyaz
Ufacık bir kar yumağı
Büyüyorum şehrin dışına yuvarlandıkça
Gülümsüyorum...
Bütün bu buharlaşmalar,
Bulut olmalar,yağmur olmalar,kar olmalar
Yeniden toprağa karışmalar
Hüzün veriyor bana
Gülümsüyorum...
24.02.2001

Yaz, Kiraz ve İmla Hataları

2009-11-28T11:48:00.000-08:00

Bağdaş kurup yere oturuyor, yere serdiği geniş yaygının bir ucunu da dizlerinin üzerine çekiyordu . Her seferinde işini besmeleyle dualar gibi fısıltılı bir sesle "nar lekesi çıkmaz " diyip öyle başlıyordu narları ayıklamaya. Derince bir kapta birikiyordu nar taneleri, hem derin hem de geniş bir kapta. "Höle yavaş yavaş etcen bak, sonracıma çalakaşık dıkıvercen ağzına, bak gör bayılcen bayılcen..."

Narı Serap usulü yemeye başladık. Bir-iki kaşık salladım nar dolu kaba
ve sonra ben
bir sokaktan geçtim... Eski evlerin taş avlularından daracık sokağa narlar sarkıyordu, sonbahardı. Hayatımda ilk kez nar ağacı gördüğümden belki
şaşkındım ve belki de beni hayatlarında ilk kez gördükleri için nar ağaçları, yabancıladı... Ben nar ağacı olsam ve dallarımın altından şaşkınlık ve yorgunluktan ağzı açılmış bir yabancı geçse, tam da o sırada oradan geçen ben gibi, dalımdan bir nar düşürürdüm önüne ve o gariban yere düşünce yarılan kabuğun altından saçılan kıpkırmızı taneciklere hayran hayran bakarken gülerdim, dallarımdaki serçeleri hoplatıp yapraklarımı hışırdata hışırdata. O vakit, o yabancı da oracıkta durup sarılırdı gövdeme, ağlardı belki hıçkıra hıçkıra. Öyle olmasa bile ikimizi sır kardeşi yapan bir sevgiyle dokunurdu yapraklarıma, eşek değil ya. Tebessüm ederdi hiç olmazsa, tebessüm etmese bile, bir gün oturur uzun uzun yazardı beni biryerlere de belli ederdi minnetini, hiç olmadı yıllar sonra nar yerken sevdiceğiyle, gülümserdi ansızın, özlemle...

Yabancısıydım bütün o evlerin, sokakların, insanların, o insanların içinde eskidiği ve benim henüz ona doğru ilk adımlarımı attığım hayatın. Renklerin, seslerin, sessizliklerin. Dağ yamacına yaslanmış şirin mi şirin o küçük kentin... Kendimin de yabancısıydım, kendimi orda görsem ben bile tanımazdım.
Bir tek sonbahar tanıdıktı, ben de onun güzeller güzeli yüzüne kandım.

Serap usulü nar yememiz bitince, gülümsedim ben ve hatta daha yerken gülümsedim. Eşimcim fırsattan istifade daha çok nar yedi bence.
Her neyse,
özlemişim...

karar(tma) geceleri

2009-11-17T08:23:00.000-08:00

Bazen yeni kararlar istiyor hayat; büyük kararlar, zor kararlar...

Geçmişte verilmiş yanlış kararların bedelini ödemek gerekiyor ille de. Kana kan değilse de, zamana zaman istiyor hayat. İlle de doğru kararlar istiyor, aksi halde düşmüyor yakadan. Omuz başında, elinde yabasıyla bekleyen kızıl yüzlü bir melek gibi, sürekli dürtüklüyor 'hadi' diyor 'hadi' ...

Bazen, "kendini yık ve yeniden yap" diyor hayat, sözünü ne kadar erken dinlersen o kadar iyi. Ayaz süsü verip minicikliğini vuruyor yüzüne her kapı açışında ve tenini ısırıp kaçıyor ne zaman kuytuya sığınsan, alaz kılığında. Acımıyor verilmiş emeklere,
aldırmıyor büyümüşlüğe, umursamıyor beklentileri, "hadi" diyor "hadi"...

Bazen susuyor hayat, konuşmayı hiç öğrenmemiş gibi... Ne söylesen dönüp bakmıyor yüzüne, cevap vermiyor. Sessizlik istiyor hayat bazen; durup düşünmek istiyor, derin bir nefes almak, ılık bir suya dalmak, koşmak alabildiğine, uzak bir
yola çıkmak istiyor. O vakit iki kör düğümle bakıyor yüzüne, "hadi" dercesine...

Bazen özlüyor hayat... Tutup bırakmamak istiyor, sarıp sarmalamak. Eski bir anıdan çıkarmak, yalan yanlış bir sözden eksiltmek , değiştermek yolunu, düşürmek ahlatın dalından, dönüştürmek yüzünü, en bildiği yüze çevirmek istiyor.

Bazen kaçıyor hayat.

Peşine düş istiyor...

2009-11-15T13:15:00.000-08:00

FAZ FARKIYLA YAŞAMAK

Su içsem yarıyor derler ya hani
İşte öyle birşey benimki...

Yel değse kırılıyor dalım
Su içsem çiziyor geçerken içimi
Gün doğsa gözümü alıyor
Kar düşse tenim morarıyor
İçime çektiğim hava yakıyor ciğerlerimi

Yaşarken canım yanıyor benim,
sizin de öyle mi?

Uyusam
Ya da büyüsem
Ispanak yesem mesela
Süt içsem
İğne olsam
Geçer mi?

Faz farkı var hayatla aramızda
O beni beklemez, ben ona yetişemem
Yalvarsam tanrıya
İkimizden birinin frekansı değişmez mi?

Çevremizdeki Fizik- Naci Balkan-Ayşe Erol

2009-11-06T06:27:00.000-08:00

Öğrencilerime önerebileceğim, onları yönlendirebilecek, ilgilerini artıracak, kafalarında oluşan sorulara onları fizikten soğutmadan yanıtlar verebilecek kitapların peşinde koşuyorum yıllardır. Kimi okumalarımı tamamen bu amaçla yapıyorum .
Çevremizdeki Fizik'te bu amaçla okuduğum kitaplardan biri. Yazar kendi
öğrenciliğinde çektiği anlaşılabilir kaynak sıkıntısını, onlara fiziği sevdiren öğretmenini, kendisinin de lise öğrencilerine sadebir dille fizik ve fiziğin yaşamımızdaki önemini anlatmak istediğini anlatmış kitabın önsözünde. Hah, dedim ben de, işte aradığım kitap...

Normalde kitap okurken bölüm atlamayı sevmem ama bu kitapta zaman zaman bazı bölümleri okumayı yarıda bıraktığımı itiraf etmeliyim. Sıkıldığım ve anlamadığım da oldu, çünkü kitap sade anlatım amacına pek de hizmet edememiş. Ben temel fizik bilgisine sahip olmama karşın kavram kalabalığla başedemediğim zaman oldu. Dolayısıyla da sık sık ilgimi kaybettim. Kitap birbiriyle doğrudan alakalı olmayan konu başlıklarından oluşuyor. Bu nedenle kitabı okurken ilgilenmediğiniz, sıkıldığınız bölümü atlayıp bir sonrakinden devam etme şansınız var.
Ayrıca fizikle ilgili kitapları sade bir biçimde anlatma amacındaki kitapların pek çoğunda düşülen hataya düşülmüş. Oldukça karmaşık olan süreçleri anlatmadan sadece sonucu vermek sadeleştirmekten ziyada karmaşıklaştırıyor . Bu şekilde ki anlatımlardan birşey öğrenmek mümkün de değil bana kalırsa.

Kitabı öğrencilerime öneremeyeceğim ne yazık ki ama fizik eğitimi alıp bilgi tazelemek isteyenlere ya da meraklı üniversite öğrencilerine önerilebilir.

2009-11-03T09:44:00.001-08:00

Yerelması mevsimi geldi, daha nolsun...

Lal Masallar- Murathan Mungan

2009-10-27T07:52:00.000-07:00

Murathan mungan anlatılarının hastasıysanız ben gibi, okuyun derim. Ben daha önce bahsettiğim "tekrar okumalar" kapsamında bir kez daha okudum kitabı, bir kez daha sevdim. Hatta daha önce yeterince önem vermemiş olduğumu farkedip,
kızdım kendime biraz da... Bildiğiniz Murathan Mungan işte, aynı akıcı dil, aynı masalsı anlatım aynı düşten taşma olaylar... Aynı ahenk bir kitap boyunca dozunu hiç şaşırmayan...

Üç masaldan oluşuyor kitap , her üç masalda aşk var, lal olmuş aşıklar var ve yasaklar var...

Ben en çok son masal olan "Ulak ile sadrazam"beğendim.

İlk kez 2004 Nisan'ında okumuşum kitabı ve şöyle de bir not bırakmışım kendime:

"Şiirler , şehirler, satırlar

Eksik kalıyor bazen hayat
Eksik işte şimdi bütün
Bu günler."

Düşüş- Albert Camus

2009-10-27T07:33:00.000-07:00

Albert Camus'un 'veba'sının hayranlarından biriyim ama aynı lezzeti 'düşüş' te bulamadım ne yazık ki...
Bir kendiyle hesaplaşmalar kitabı Düşüş, başarılı bir avukatın kendisiyle yüzleşme hikayesi.

Kahramanı bir zamanlar başarılı, iyi, yardımsever, ahlaklı bir avukattır belki ama onun yüzleşmeleri sırasında ortaya koyduğu insansı kaypaklıklar, öze ihanetler, çıkarcı yaklaşımlar herkese kendi hayatından kesitler sunabilir. Camusla bir olursanız, hayatı, düzeni, alışkanlıkları birlikte sorgulayabilir, 'yargı'larla hesaplaşmaya başlayabiliriniz.

Ben bu iç hesaplaşmalar tarzında yazılmış kitaplardan hoşlanmam oldum olası. Camus da bir istisna olamadı ne yazık.

Not: Sıradaki kitap: Çevremizdeki Fizik - Naci Balkan-Ayşe Erol

Akl-ı selim insanları...

2009-10-27T04:10:00.000-07:00

/http://benbugunbunuogrendim.blogspot.com/

İyi ki doğdum yazısı.

2009-10-26T13:32:00.000-07:00

Doğum günü, yılbaşı, bayram-seyran şaşaalarından hazzetmem pek. Aşırı önemseyen, yılın bütün anlamı o günlerde gizliymiş gibi davranan insanları da anlamam. Ama yine de o günlerin anımsanmasından, suyu çıkarılıp klişelere boğulmadan yaşanmasından yanayım. Aradabir, pek çok ağızdan sevgi sözcükleri duymak, anımsanmak, özlendiğini hatırlamak iyi geliyor insana, yeryüzünde bilmem kaç yıldır ne yaptığınızı hatırlıyorsunuz, kalan yıllarınızda neler yapmanız gerektiğine karar vermenize yardımcı oluyor

sus saati...

2009-10-22T02:23:00.000-07:00

Güneş yerken,
Göğe yıldız ufatmış
Şairin biri.
Yıllardır bekliyorum,
Gelip kırıntıları
Süpürmesini.

2004/Gölpazarı

Biz-Yevgeni Zamyatin

2009-10-18T07:00:00.000-07:00

Nicedir okuduğum kitaplarla ilgili not düşmez olmuşum bloguma. Tembelim. Üstelik de kitabı bitirir bitirmez ilgili notları düşmezsem, bir daha üç beş kelime toparlayıp hafiften bir inceleme yapamayacak kadar hafızasızım. Ve de bir kitap biter bitmez diğerine başladığımdan, aklımı tamamen yeni kitaba kaydıracak kadar da ayran gönüllüyüm. Daha da birsürü mazeretim var ama fazla uzatmayacağım mevzuyu. Sonuçta kaldığım yerden devam ediyorum, yazmadıklarımı da bir ara yazarım innnnşallaaaah:

Biz , bir bilim kurgu romanı. Zamyatin'in distopyasında insanların adları değil numaraları var. Duvarları cam kaplı ev-odalarda yaşıyorlar. Rüya, bir hastalık. Asalet, feodal çağlardan kalma bir ön yargı. Cinsel birliktelik, çocuk sahibi olmak vs devlet iznine
bağlı olarak gerçekleştirilebilen davranışlar.Tekdevlet, yani otorite herkesin yerine düşünen, karar veren, uygulayan merci. Birey tekdevlet için var ve tekdevlet için var olan bütün bu bireyler "biz" in bir parçası... "Ben"i olmayan, doğadan ve kendi doğasından uzaklamış, teknoloji ve kurallara teslim olmuş insanlar ordusu... D-503 işte o ordunun neferlerinden biri. Tekdevlete ve onun yasalarına sonuna kadar bağlı bir matematikçi ve üstelik ENTEGRAL'in yaratıcısı.Taa ki I-330' a aşık olup onun muhalif düşüncelerinin akıntısına kapılana kadar...
Yazar, mesajını diktatörler üzerinden veriyor, onlara: insanda düş gücünü yok edecek bir yol bulamadıkça kazanamazsınız, diyor. Çünü Zamyatin için hayal gücü ve düşünce, özgürlüğün ve mutluluğun kaynağı.

Kitabın çıkış öyküsü de ilginç. Yazarın Rusyada hapishanedeyken yazdığı kitap dönemin Rusyasında basılamayacağından ilk basımını İngilterede ve ingilizce yapıyor daha sonra yazarın ana diline çeviriliyor.

Dil demişken...Yazar kendi anlatımına, benzetmelerine, ironisine sonderece sadık. Kimi benzetmelerini yaptıktan sonra olayı aynı benzetme üzerinden anlatmaya devam ediyor ki entellektüel inceliği, teknik bilgi birikimiyle de birleşince okurken gülümseten bir hal alıyor.

Not:Kitabı okurken sık sık Orwel2İN 1984 romanından sahneler geliyor gözünüzün önüne.

Orwel'in "1984"ü Zamyatin'in "Biz" inden 18 yıl sonra yazılmış ve her iki kitapta aynı konu işlenmiş, meraklısına ;)

Not: Kitabı öneren Günaycıma teşekkür eder ve sıradaki kitabı kendisine ithaf ederim :)

Not: Sıradaki kitap: DÜŞÜŞ-Albert Camus

kanaatkargillerdenbiri

2009-10-02T02:56:00.000-07:00

Hazır işlerim yoğun değilken , hazır haftada iki gün çalışıyorken, hazır özel derslerimde başlamamışken ve iki ayakları aynı papuca girmemişken öğrencilerimin
ve de güneş henüz pırıl pırıl yapraklar sarı sarı iken tadını çıkarayım dedim.
Bir kitap ve bir bardak çay yetti de arttı bile:)

Derin Nefes Almalı Günler

2009-09-18T19:07:00.000-07:00

Yahu ne güzel, ne verimli, ne doğurgan mevsimdir şu sonbahar...
Nefim'in öyküsü yayınlanır Bozcaada Öyküleri adlı şirin kapaklı bi kitapta, onu almaya gideriz biz Günayla böyle bıdı bıdı konuşaraktan. Ferudun Abi'nin Sihirli Tatil'i çoktaaan yayınlanmıştır o sırada, ondan da atarız sepetimize, raflarda Günay'ın yok satan çevirisini ararız-bulamayız yok satmış olduğundan ve daha iki gün önce Tarık Cemal Kutlu Armağan Kitabı gelmiştir kargoyla kapıya, içinde benim de minik bir öyküm varmıştır.
Sonbaharmıştır, püfür püfürmüştür ve de şakır şakırmıştır
Oh be! imiştir.
Oh be!

2 günlük defne bebeğin 2 gün borcu var bana:)

2009-09-13T14:33:00.000-07:00

Yazı eski bir yazı. Bir düzenlemeye gitmem gereken eski dosyaları karıştırırken geçti elime. Okurken zamanda bambaşka yerlere gittim ben. O yerlerdeki yol arkadaşlarıma sevgiyle...

BİR YERLİNİN İTİRAFLARI-10

“Tak etti canıma bu maskeli balo
Bu maskeli balo ve onun sahte yüzleri...”

Derya çığlık çığlığaa şarkı söylüyor. Aslında ben de çığlık çığlığa şarkı söylüyorum ama benim sesim duyulmuyor. İşte bu çok adaletsiz... Onun mikrofonu var, benim yok. İkimizde aynı şarkı sözlerini söyleyerek bağırıyoruz; ama herkes bana değil ona eşlik ediyor. İkimiz de derya’yız ama herkes onun derinliğine doğru yüzüyor. Ben bile...

“Çocuklardık
Parlak yıldızlardık o zamann...”

Sesimden rahatsız oluyor yanımdaki arkadasım. Kötü! Ben de biliyorum; ama şarkı söylemeyi seviyorum. Zaten onun sesi de pek güzel sayılmaz. Olsun, sesi güzel olmasa da olur. Konserden konsere duyuyorum zaten onun sesini. O bana mesajlar atıyor. Okuduğu bir kitapta bir cümle çıkıyor bazen karşısına; tek başına yutmak içine sinmiyor. Hani öğrenciliğimizdeki gibi aynı şehirde yaşıyor olsak arayacak, bulusup o bir cümlecik üzerine uzun uzun konuşacak, sonra çimlere uzanıp “boşveeer” diyeceğiz; ama ikimiz de boşvermeyecegiz. Eve gidip yazacağız biryerlere. Yıllar sonra birbirimizin defterlerinden nasıl da aynı satırlara takıldığımızı görüp gülümseyecegiz. Aynı şehirde değiliz! O, sindiremediği satırları bir mesajla yolluyor bana. Bir tek cümleyle yanıtlıyorum onu. Susuyoruz.... Artık “bosveeeer” demek için bile çok geç. İçine illa ki birşeyler koyarak iade ediyoruz komsularımızın tabaklarını... Bütün boşlukları vermişiz tanımadığımız yüzlere. Sevine sevine almışlar elimizden. Biz için için gülmüşüz hallerine. Sözcüklerle yeni boşluklar büyütmüşüz içimizde. Sonra o boşluklara su doldurup balık tutmuşuz, uzak şehirlerdeki yalnız günlerimizde...

“İçindeymişik , yeşilmişik, sazmışık...”

Kucağındaki gitara sarılıp döne döne, geniş adımlarla bir ileri bir geri salına salına ve ayaklarını sahneye vura vura şarkı söylüyor Derya.
Ayağımı bir sahneye basmayalı çok oldu. Hayata bir sahneden bakmayalı ne çok oldu... Nice zamandır sadece seyirciyim... Çevremde akıp giden hayatı izliyorum el çırpa çırpa. Oysa yerden bir metre yüksekte, ezberlenmiş sözler söylediğim günlerde, arada bir elimi seyirci koltuklarına uzatır, uyuklayanları dürtüklerdim. “Bu oyun için ne kadar çok emek verdim biliyor musun? duy beni! gör beni!” derdim sahneden burnuna kadar uzayan o parmağın ucuyla. “ Bak, oy-nu-yo-ruz biz! Yalan değil, ama yalan gibi bir şey söylediklerimiz. Yani gerçekliği belirsiz...” Ensesinden tutup kaldırırdım ön koltukta sevgisiz ve ilgisizce; ama uygun görülmüşlük gereği oturtulmus sevmediğim yüzleri. Yerden bir metre yüksekteydim...

Yerden bir metre yüksekte açtım, Bolu’daki bir PTT bürosunda mühürlenmiş mektubu. “Yüksekliklerin, derinliklerin olacak... ” yazmıştı bana. “Ne kadar yükselirsen, o kadar derine düşeceksin; o kadar canın yanacak...” O kadar canım yandi ki... Bir basamak daha yukari çıkmadığıma sevindim o vakit; ama merak ediyorum hala, hangi yükseklikten düşmek öldürür beni?

“İste bu yüzden, sırf bu yüzden işte
Yeni bir isim verdim sana”

Yeni bir ismim olmadi. Lakaplarımı ve sıfatlarımı sevdiğim zamanlar oldu tabi... “gözlerinde çinli yaşayan kız” diye çağırdı beni üç yıl boyunca bir büyücü. Kantin kalabalığında böyle çağrılmış olmaktan utandığım, diğer arkadaşlarıma durumu açıklamak zorunda kaldığım zaman bile sevdim bunu aslında... Gözümdeki Çinli’yi görebilmesi hosuma gitti... Hele diğer gözümdeki Alaskalı’yı farkettiginde... Aslında, o zaman biraz korktum ondan. Bütün büyülerini bildiğime dair bir mektup yazdım, bir daha ilişmedi bana... Bir de Kaptan-i Derya vardi... O zamanlar hosuma giderdi. Her fırtınanın ardından “ben yolumu bulurum” derdim. Birkaç zaman kaybolur ortalıktan, bir gün fora-yelken ufukta belirirdim. Sonraları sevmedim. Bu tamlamada güçlü olanın derya değil, kaptan oldugunu geç fark ettim...

“Kömür deposu kapandı işte
Mamak’a sonbahar geldi...”

N’oldu sana, artik benimle oynamıyorsun, dedim kampüste kozmozculuk oynadiğim okul arkadasima. Şu sararmış yaprak yığınını görüyor musun, dedi, yanından geçerken bütün gücümle tekme atmak istiyorum o yığına. Ama yanına vardığımda sararmış yaprakları tekmelemek anlamsız geliyor. Sararmış yapraklar da anlamsiz geliyor. Ağaçlar da anlamsız geliyor zaten... Eyvahhh... dedim. Depresyon, dedi, geçecek... Söz, başka bir sonbaharda kozmozculuk oynayacağım seninle. Başka bir sonbahar olmadı. Başka sonbaharlar geldiğinde, kozmozculuk bana anlamsız geldi...

“Delilerden sen anlarsın
Konuş onlarla...”

Ne anlatayım? Deliler benden anlamaz ki... Bildiğim bütün diller akıllılar için, aralarında büyüdüm ben. Sessiz-sakin yasadım aralarında deli olduğumu sezdirmeden. Bütün sorularına akıllı yanıtlar verdim. Aklıselim sorular sordum en bilge olanlarına. Sadece bir kez delinin biri tanıdı beni. Altmış aklın, yetmiş fikrin var, sonun iyi değil senin, dedi. Ya deli olacaksın ya da çok mutlu... Mutlu bir deli oldum ben, o bunu hiç bilmedi...

“Dağılsak da göç yollarında
Yarın bizim bütün dünya...”

Dağıldık işte... Bütün dünyayı ele geçirmek gibi bir niyetim yok... Olmadı hiç... Hiç birimizin...
Bir gün –ama aynı gün- aynı ülkede, aynı derinlikte olmayı istemekten ibaretti bizimki... Bir gün bir yerde kalabilmek için göçtük biz. Sarı kafalı, çekik gözlü çocuklardık, “parlak yıldızlardık o zaman...” Göç sözcüğünün bizcesi sürgün demek uzun yillardan beri. Sürgünün bizcesi... Bir de ‘bizce’nin Türkçesi... Çocuklardık, parlak yıldızlardık o zaman, el ele tutuşurduk karşıdan karşıya geçerken ve “hiç kimsenin yağmurun bile böyle küçük elleri yoktu”.

Hani doğuştan sürgünüm ya; ondan belki bu yerinde duramama hissi. Bir sürgün gelmeden göçmek isteği... Göçmek dedim de, sanırım bu yazıdan da gitmek vakti...
Zaten konser de bitti.
Hıh... Yeni Türkü’ ymüs...
Ben de yeni bir türkü söyleyecekler sandim.
Oysa hep aynı bildiğim ezgi...

2003/BİLECİK

Macera Dolu Amerika...

2009-08-27T04:29:00.000-07:00

Herşey 11 sat süren uçak yolculuğuyla başladı.

Neyse ki o sürede tuvaletler tıkanmadı, bebeklerin hiç biri kolik nöbetine tutulup feryat figan ağlamadı.

New York'ta kiraladığımız araba ile asıl kalacağımız yer olan Bel Air’ e doğru yolculuk... Aman Allahım! Kocaman kamyon tipli arabalar, jipler saatte 120 ile... Otoban bu kadar kalabalık olabilir mi yahu? Bu sürat ne, deli misiniz siz? Biz 11 saatlik yoldan geldik, uykususuz, yorgunuz, heeeeeyyyy kime diyorum ben? Yavaşlasanıza!

İşte böyle bir şaşkınlıkla başladı Amerika maceramız. O şaşkınlık bir süre daha devam etti tabii. O kocaman arabalardan sonra o arabalardan inen ve Türkiye'de görmeye alışık olmadığımız kadar tombik insanlar, o insanları besleyen dev süt ya da meyvesuyu şişeleri, makarnalar, cipsler... Yemek yemek için girdiğimiz yerlerde önümüze konan ve bize "Allahım bana bunu bitirebilme gücü ver, Amin" diye dualar ettiren kocaman porsiyonlar. Yağlar, soslar, aşırı tatlı ya da aşırı tuzlular...

E bizim yağsız, tuzsuz (işin içine benim beceriksizliğimi de ekleyince yanık ve de tatsız:P) ama sağlıklı beslenmeye alışkın bünyelerimiz tez zamanda alarm verdi tabii.
Hatta bendeniz direk mide fesatı geçirip iki gün süreyle çürüğe çıktım.

Birkaç gün süren jetlag olmuş bedeni alıştırma, mide fesatını atlatma(haşlanmış patates perhizi)dan sonra başladık rutinimizi oluşturmaya.
Eşimcimin işe gittiği saatlerde ben de pc başına geçip envai çeşit ıvır zıvır okudum. Bu arada nefis bloglar keşfettim (en şahanesi biyolokum). Uzun uzun düşündüm. Planlar yaptım. Yalnızlığın tadını çıkardım. Sevgili çevrem, senin horul horul uyuduğun saatlerde ben, facebook profilini didik didik etttim.

Şamil'in işten gelişiyle dışarı attık kendimizi. Hafta içleri heryere arabayla giden(bu nedenle yaya yolu, kaldırım ve tabi yaya yok ortalıkta) Amerilkalılar gibi arabamıza binip yakın çevreyi gezdik. İçimizdeki ses "yaw şurda saatlerce yürümek vardı..." diye söyleniyordu o vakit.

Haftasonları yakın şehirlerdeydik. Baltimore, Washington, Newyork...

Bir rehber eşliğinde gezdiğimiz Baltimore'un iç kısımları kıyı şeridi kadar şirin değil ne yazık ki. Yine de şehir, bir turisti bir gün boyunca eğleyebiliyor. Şehirde, yeni yapılan binalar bile genel dokuyu korumak amacıyla eski binalarla aynı renk ve desende kaplanıyor. Limanda, içinde envai çeşit balık bulunan dev bir akvaryum var ama önceden rezervasyon yaptırmazsanız saatlerce beklemek zorunda kalabilirsiniz. Biz akvaryum kotamızı Baltimore'la doldurduk, daha fazla balık görmek istemiyoruz. Ancak akvaryumdaki dolphin şovunu tavsiye ederiz.

Washington, başkente yakışır özende. Dokusu olan bir şehir. Yağmurla karşıladı bizi fakat hava 30 derece. Ne zaman yeni bir şehre gitsem, "burda yaşayabilir miyim" diye sorarım kendime? Sordum, "Washington'da yaşayabilirim" sonucu çıktı. Sanırım ben düzenli şehirlerin hastasıyım. Çok sayıda müze var Washington'da, biz önceliği bilim müzesine verdik.

Zaten yeşil olan şehirde park ve meydanlara çokça yer verilmiş. Şehrin içinde nefis bir hayvanat bahçesi var. Nefis deyişim, hayvan sayısının az mekanın son derece güzel oluşundandır biline. Lincoln anıtına doğru uzanan uzun yolda, sağda solda sıçrayan sincaplar arasında yürürken geniş meydanları, ağaçlı yolları olan şehirleri kıskandık, belki nazar da ettik. O şehirlerde yaşayan, gün içinde sağlıklı yaşam koşuları yapan, bisiklete binen, müzik dinleyip yürüyüş yapan insanlara heveslendik.

New York'u uzaktan görmek bile bizim kaldığımız yerin Amerika'nın köylüğü olduğunu anlamamıza yetti. Işıklar, kalabalık, devasa binalar. "Yapay Zeka" filminin "Manhatten" sahnesi... Yol boyu dansedip çeşitli şovlar yapan zenci gruplar, müzik sesleri, yemek kokuları... Gece hayatı, kalabalık ,gürültü, ışık, eğlence sevenlerin "cennet" tabir edebileceği, bizim gibilerinse burun kıvırıp geçeceği türden allengirli haller mekanı. Oldukça merkezi bir yerdeki otelimizin penceresinden görünen çatılar kalabalığı belki de şehrin en çirkin yüzüydü. Aşağıda adım adım ilerleyen trafik, bize neden "New York'a arabayla gidilmez" dendiğini hemencecik kavrattı.

E kardeşim yok mu bu şehirde size göre şööle güzel bişey? dediğinizi duyar gibiyim. Olmaz mı? Şehrin göbeğinde bir Central Park var ki... İnsan o kocamaaaaannn parkı karış karış yürüse mi, bir bisikletle turlasa mı, bir banka oturup kitap mı okusa, çimenlere uzanıp gökyüzünü mü seyretse, yoksa kayığa binip de biraz gezinse mi bilemiyor. Zaten parka girdiğinizde yakınlarda bir yerlerde o ışıltılı kalabalığın, gürültünün, şamatanın var olduğuna inanamıyorsunuz. Central Park'ta karar verdik, park-bahçe insanıyız biz kardeşim, gerisi yalan...

Bu arada hazır New York'a kadar gelmişken "Brodway alemlerine akmadan olmaaaz!" dedik, "Phantom of the Opera " ile ruhumuzu dinlendirip gözümüzü de şenlendirdik. Biraz (!) pahalı belki ama tavsiyemdir.

Pahalı demişken... Giderken "acaip güzel şeyler var, deli gibi alışveriş yaparsın" diye beni gaza getiren çevrem, size karşı son derece mahçubum... Kaldığımız yere yakın alışveriş merkezlerinin vasatlığından mıdır, yoksa benim beğeni kriterlerimin yüksekliğinden midir bilmem (standart bayana göre alışverişten fazla hoşlanmayışımdan da olabilir) ben öyle oralardan sürüklemeye değer pek bişey bulamadım.

Sonuç: Gezdik, gördük, sevdik. Amerikan emperyalizmine hala karşıyım o ayrı.

Not: Gezi boyunca bizi hiç yalnız bırakmayan, bize yol gösteren , yanlış yola saptığımızda kafası karıştığı halde yeniden hesaplar yapıp yol bulmaya çalışan, zor zamanlarda "uydu bağlantısı kesildi" diyip işin içinde sıyrılan, söznü dinlemediğimizde en acıklı sesiyle "turn leeeğğğffftt" diye yalvaran, "bizim kız" tabir ettiğimiz sevgili nüvi'mize teşekkürler.

uygulama:

2009-08-17T15:50:00.001-07:00

Biraz yeşil eksikti evde, giittim bir timsah aldım, tam oldu:)

karar:

2009-08-11T12:44:00.000-07:00

Bütün kütüphanemi yeniden okumaya karar verdim.

Sonra üşenip vazgeçmiim diye de (işaret parmağımı tükürükleyip o parmakla monitöre çizgi çekerekten) aha buraya yazıyorum.

Bir minik Ada(m)

2009-07-24T05:00:00.000-07:00

Yok fasulye kadar, yok portakal kadar oldu, yok karpuza döndü derken beklenen adam "Mehmet Ada"mız nihayet geldi...

Aylardık yok odasının perdesi, yok lambası yokbeşiği diye koşturup duran, herşeyin en güzelini bulmak için çaba harcayan annneciği ve babacığı bambaşka telaşlarda şimdi.
Emzirmeler, gaz çıkarmalar, alt değiştirmeler:) Bebecik "gık" diyince dikkat kesilmeler. Keyifli gördüm onları, heyecanlı, mutlu...
Öyle kalsınlar diliyorum hep... Hep Adalı...

kökler...

2009-07-16T05:53:00.000-07:00

Bir kaç gün gidip orada kalmamışsam, ota çöpe elimi değmemiş, kuzinede patates pişirmemişsem, geceleri balkonda oturup sessizliği dinlememiş, gündüzleri bahçede kitap okumamışsam, kuzenlerle curcuna yapmamışsam bir araya geldikçe, o yaz tatilim yarım kalmış gibi gelir bana... Bu yaz da üç günlüğüne gidebildik ne yazık ki, üstelik bu kez köyümüze gitmek için iyi bir sebebimiz daha vardı...

Nisan ayında arka bahçeye diktiğimiz fidanlar -bir fire dışında- tutmuş, yeşil yeşil yapraklanıp hayata tutunmuş. Bol yağışlı bir yılda dikilmiş olmaları da hem onların hem bizim şansımız olmuş. Yine de önce su yolu yapıp sonra suladık fidanlarımızı. Mutlu olduk:)

Küçükken deney amaçlı olarak pamukta fasulye yetiştirirdim. Sonra babamın bir arkadaşı saksıda karanfil hediye etmişti de gözümden sakınır olmuştum. Şimdi evde bir türlü canlandıramadığım çiçekler var... Bir de çimlendiği andan itibaren gözümüzü ayırmadan takip ettiğimiz, yaprak yaprak büyümesini saydığımız reyhanlarımız...
Zaman zaman bir bitki yeşertmekte fayda var. Bana çok heyecan veriyor, hayatı anlamlandırıyor.

2009-07-07T13:11:00.000-07:00

2005 yılına ait eski bir ajanda geçti elime. Ayracı bıraktığım yere şöyle not almışım:
"Yeni bir öyküye başladım. Adını 'son öykü' koyacağım. Belki de bir daha yazmam. Umutluyum kendimden."

Kabus geri döndü.

2009-06-04T23:10:00.000-07:00

Hem de bütün ihtişamıyla..

Bir naylon kovanın içinde gezerim istavrit gibi...

2009-05-18T00:43:00.000-07:00

Oh be... İyi ki Ezgi'nin Günlüğü var, Beytepe var, şenlik oluyo bazenleri iyi ki... İyi ki gondol var, çay ve çekirdek, şeytan boynuzları , şarkı türkü var iyi ki, iyi ki "ah yalan dünya vaaayy"... İyi ki eş-dost-kardeş var...

Sevgili Pınarım, orda olmalıydın... Ne çok oldu birlikte bir naylon kovanın içinde gezmeyeli, istavrit gibi...

Doğanın Gizli Bahçesi-Edward o Wilson

2009-04-28T00:23:00.000-07:00

Kitabın ilk bölümlerinde, National Geographic'te izlediğimiz tadından yenmez doğa belgesellerinden birinde buluyorsunuz kendinizi.
İlerleyen kısımlarda biyoloji-kültür ilişkisi, insan davranışlarının doğadaki karşılığı, biyofili (insanoğlunun diğer canlı organizmalara karşı doğuştan gelen duygusal yakınlığı) ve çevre etiği üzerine yazarın düşünceleri yer alıyor.
Doğadaki diğer canlılara ilişkin edinilecek bilgilerin bizi insan doğası hakkında daha çok şey bilmeye götüreceğini iddia eden yazarın verdiği bilgiler gizli bir bahçeden geçiriyor okuyucuyu.
Keyifli bir kitap, meraklısına...

piyango bileti:)

2009-04-22T02:27:00.000-07:00

'E hazır bilet de ayağımıza gelmiş, hemi tiyatro salonu da eve yakın, hava da güzel, geze geze gider geliriz işte' leri ' Amaaann yorgunuz, pek güzel oyun da yok aslında bu sezon, evde de yapacak bi dolu işimiz var' ların önüne koyup gittik oyuna.
Salonun neredeyse yarısının boş oluşu beni epeyi işkillendirdi başlangıçta. Sonra...

İyi ki de gitmişiz. Son yıllarda izlediğim en güzel tiyatro oyunuydu 'Acı'. Stephen King'in 'Misery' adlı romanından (roman 20. yy'ın en iyi romanlarından biri olma ünvanını taşıyor) uyarlanan oyun gerilim türünde. İnsan ruhundaki incinmişliklerin şiddete dönüşümü anlatılmış oyunda. Nefis bir delilik öyküsü çıkmış ortaya.

İki kişilik oyunun oyuncuları Kazım Akşar ve Dilek Türker 2,5 saat kadar son derece başarılı oyunculuklar sergilediler, bayıldım kendilerine.

Not: Misery'nin filmi de varmış ve oyuncusuna Oscar kazandırmış . İzlenilesi , derim ben...

Kahve Bahane..

2009-04-19T08:33:00.000-07:00

Sıla Nerisimiz artık beş yaşında... Bütün o sürüngen günler; dert anlatmak için ağlayıp bağırmalar, döke saça yemek yemeler, kusmalar, püskürmeler, poposunda koca bir çıkınla gezmeler bitti. Artık kreşe giden, kendi arkadaşları, dolayısıyla sosyal dertleri olan bir küçük hanım kendisi.

Neris'in hediyeleri pek bir düşündürür beni. Ne alsam acaba? Ne alsam da baktıkça- oynadıkça-oyalandıkça beni hatırlasa, düşünse, özlese, daha çok sevse...
İlk dört yıl içinde aldığım hediyeler neticesinde çocuklarda bu tür hislerin bulunmadığını gördüm. Sanırım bu düşünme tarzı büyüdükçe öğreniliyor (en azından bizim kızımızda öyle)Bu durumda ben de beklentilerimi düşürmüş'canım kendisi eğlensin yeter' diyip boynumu bükmüştüm ki aklıma bir fikir geldi...

Bu yıl ona üzerinde resim baskısı bulunan bir tişört ve kumaş boyalarından oluşan bir set aldım. Bütün gece birlikte tişörtü boyadık, elimizdeki dört rengi birbiriyle karıştırıp yeni renkler elde ettik. Hangi balığı ne renge boyayacağımıza karar verdik. Yorulduk, dinlendik. Ama sonucu görmek için sabırsızlandığımızdan, boyama işini ertesi güne bırakmak istemedik.

Bu yıl Neris'in doğum gününde, kendime süper bir hediye almış oldum:)Onunla burun buruna, eğlenceli saatler geçirdik. E daha ne olsun...

Cennetin Ejderleri- Carl Sagan

2009-04-19T00:36:00.000-07:00

Kaç zamandır bu kadar heyecanla okuduğum bir kitap olmamıştı. Çok ve ilginç bilgiler, deneyler, gözlemler, sonuçlar...

İnsan beyni, beynin evrimi ve sonuçları üzerine ayrıntılı ve sağlam temellendirilmiş düşüncelerden oluşan kitap son derece heyecan verici. Anlatımın sade ve akıcı oluşu da kitabın tadına tad katmış.
'Zeka' yı sorgulayanların severek okuyacaklarını düşünüyorum.

Kayboluş- George Perec

2009-04-17T00:27:00.000-07:00

Nerde kalmıştık...
Biraz da deneysel olsun demiştik, çeşni görelim yahu diye heves etmiştik, karar da vermiştik Perec olsun diye, işte tam da orda kalmıştık...
Sonra havaların ısınmasıyla ruhlarındaki gevşemeyi farkedip korkan, bir de üstüne raporlar alıp okula gitmeyi bırakarak kendilerine boş zaman oluşturan öğrencilerim "aman hocam şu gün de ders yapalım, bu gün de ders yapalım, şu konuyu tekrar edelim, bu konudan soru çözelim" diye dönüp durmaya başlamış, dolayısıyla benim de koşuşturmam ayyuka çıkmış olmuştu. Büro-dershane-ev arasındaki kovalamacada yazacak malzeme biriktirememekten ziyade, yazacak enerjim kalmamıştı(tır)

Ne diyorduk George Perec...

Deneysel yazarların en başarılılarından biri. Neredeyse 300 sayfaya yakın kitapta hiç e harfi kullanılmayarak kendine çizdiği sınırı zorlayan deli... Bu sınırın konu çerçevesini kısıtlamasına karşın yazarın ayrıntılara girmekten kaçınmayışı da başarısının bir başka uzantısı.
Gerek konu, gerekse işleniş itibarı ile kitabın edebi tadı yavan. Polisiye tarzdan kaynaklı olduğunu düşündüğüm bir karakter-isim kalabalığı var ki, oldukça dikkat dağıtıcı, heves kaçırıcı. Ancak yazarın ince espirileri, kendi kitaplarına, olaylara, isimlere yaptığı ironik atıflar kaçan hevesin fazla uzaklaşmasına izin vermiyor. Eğlenceli:) Okuduğunuz satırlar zeki bir adamın kalemiyle karşı karşıya olduğunuzu sık sık hatırlatıyor size. Ve zaten, kitabın deneysel başarısı takdire şayan:)
Bu arada kitabı hiç e harfi kullanmadan Türkçe'ye çeviren Cemal Yardımcı'nın başarısının Perec'in de üstünde olduğunu düşünüyorum.

Kayboluş, okunmasa da olur bana kalırsa. Ancak "yaşam kullanma kılavuzu"nu okuyasım var, bir ara...

Toprak değdi elimize...

2009-04-09T06:04:00.000-07:00

Durmak olmazdı, bahar geldi... Erkenci Nisan yağmurları tıkırdattı pencereyi. Mevsim ağaç dikme mevsimi. Durmak olmazdı.

Fidanlarımızı diktik... Aslında daha çok fidanları diken dayımla Bayram Amca'yı izlemek denir bizim yaptığımıza ama ara ara fidanları tuttuk, kazılan toprağı attık, 'can suyu'nu biz verdik hiç olmazsa:) Meyva ağaçlarıyla dolu küçücük bir fidanlığımız oldu sonunda.

Sonra... Gölgede kaldığından bir türlü canlanamayan 'çardak gülü' nün yerini değiştirdik. Budanmış ağaçların çer-çöp lerini topladık bahçeden. Çimleri biçtik.

Yorulduk çok... Gün boyu tepemizde ışıldayıp enselerimize kırmızı bir hat çeken güneş, usul usul çekildi gitti. Soğuk oldu, sessizlik oldu... Kuzinemizi yaktık, gümbür gümbür yandı odunlar, fokur fokur çay kaynadı.

Mutlu olduk...

2009-04-03T14:39:00.000-07:00

Konser sezonunu "İstanbul Sazendeleri" ile açtık dün akşam. Güzel, kulağımızı yormayan, ruhumuzu sarsmayan, tadında bir Türk Müziği Gecesi oldu bizim için. Hatta yalnızca ilk bölümü dinlediğimizden tadı damakta ayrıldık salondan.

Konseri dinlerken ne zaman gözlerimi kapasam, öğrenciliğimin çok keyifli zamanlarında buldum kendimi... Sevgili Cem'in udu, Ümit'in neyi eşliğinde dalıp gittiğimiz dost meclisleri, söz, sohbet, müzik...

Sevgili neyzenimiz, nerelerdesin şimdi?

2009-03-30T04:45:00.000-07:00

Önce bahçedeki hevesli ağacımız gördü,

Sonra biz... Bahar geldi oh be:)

Karanlık Adam-Paul Auster

2009-03-13T11:17:00.000-07:00

Yazdığınız roman kahramanı sizi öldürmek için peşinize düşerse...

Ne zamandır Auster okumak istiyordum da bir türlü sıra gelmiyordu. Üzerine yaptığım araştırmalar ve sayıca çok olan hayranlarından yola çıkarak bir kurgu ustasıyla karşılaşacağımı hayal etmiştim.
Dili sade, dinlendirici, konusu ve işlenişi akıcı, eğlenceli, heyecan verici bir kitap ama daha iyi kurgular, daha iyi anlatımlar da gördüm.

Kitapta ki yaşlı adamın her hikaye anlatışı bana anneannemi çağrıştırdı, neden bilmem;)

Auster hakkında karar vermeden önce bir kitabını daha okumam lazım.

Sıradaki Kitap:Kayboluş - George Perec

Gadjo Dilo

2009-03-09T12:21:00.001-07:00

şarjör...

2009-03-06T02:24:00.000-08:00

Ne çok konuştuk dün Günay'la, eve geldiğimde konuşmaktan boğazım ağrımış, sesim çatlamıştı. Yine de hızımı alamayıp sohbete canımcımla devam ettim; ta ki çene kemiklerim aşınana kadar. Sanırım önümüzdeki bir aylık sohbet kotamı doldurdum, bir süre benden sohbet beklemeyiniz.
Yine de keyifliydim-keyifliyim çok, kitap okuyasım, yazılar yazasım, şahane müzikler dinleyip daha şahane filmler izleyesim var. Bütün bulaşıkları elde yıkayasım, halıları silesim, bir inşaatta amelelik yapasım, işe gidesim, yola çıkasım var.

Bazı insanlar ömrünü yer, bazı insanlar şarj eder insanı.

Siz hangi modelsiniz?

Yaralı Zaman- Ferit Edgü

2009-03-06T01:57:00.000-08:00

Bir savaşın zulmünden kaçıp Doğu sınırında kaderlerinin kendilerine sunacaklarını bekleyen kırık dökük insan manzaralarını şiirsel bir dille, onların arasındaki yolculuğu sırasında anlatmış Ferit Edgü. Hoş bir anlatı, şiirsel bir dil ve fakat suya yazılmış yazılar... Ne yazık ki akılda bir kıvılcım çakmadığı gibi damaktada tad bırakmıyorlar.

Sıradaki kitap:Karanlıktaki Adam-Paul Auster

tütsü...

2009-03-03T04:59:00.000-08:00

İstifa etmeden önce sormuştum hocama: Aç kalır mıyım dershane piyasasında? Tutunabilirmiyim üç yıl aradan sonra? Alışabilir miyim yeniden? Pişman olur muyum MEB'den ayrıldığıma?

Yirmi yılı aşkındır dershaneciyim, hiç aç kalmadım-kalmazsın, demişti bana. Tutunmak ne demek, kurdu olursun bir-iki yıl sonra. Alışırsın, iyi de dershane öğretmeni olur senden ama bu yazdıkların son öykülerin olur, özlersin... demişti.

Dört yıl oldu, pişman olmadım hiç. Fakat bir kez bile değmedi kalem kağıda, özledim, çok...

Öyküler de oyunlar ve şiirler gibi anı oldu galiba:)

gölgesizler...

2009-03-01T01:19:00.001-08:00

Beklenen Şubat Akşamı geldi ve ben de sinema koltuğuna yerleşip günlerdir heyecanla beklediğim filmi izledim:) Oh be iyi ki de gitmişim...
Başlangıçta, filmi gerçekten beğeniyor muyum yoksa çok beğendiğim bir kitabı anımsamanın hazzını mı yaşıyorum, ayırmak zor oldu benim için. Kararı vermek ertesi günün akşamına kaldı ve filmin de tıpkı kitap gibi zamanla sindirilebiliyor olmasını başarısına yordum.

Gerçekle hayalin birbirine karıştığı filmde, zaman zaman göze batan aşırı teatral ifadeler, filmdeki durgun ve kimi iç sıkan haller kitapta tasvir edilen atmosferi yakalamış. Genel olarak kitaba sadık ta kalınmış ki kitabı okuyanların hoşlanacağını düşündüğüm bir tad bu. Çünkü kitapta son derece başarıyla ve bütün ayrıntılarıyla anlatılan olay örgüleri, akıl karışıklıkları, iç karmaşalarının nasıl sinemaya aktarılacağı benim için bir muammaydı.
Filmde anlatımı güçlendiren teknikler son derece yerli yerinde kullanılmış. İyi bir kadro iyi oyunculuklar.

Konu...Konu, benim bu güne kadar Türk Sinemasında bir örneğini daha görmediğim derinlikte.

(Not: uzun bir toplantı sonrasıdır, yorgunumdur demeden bana eşlik eden, heyecanıma ortak olan canımcıma 10017 kez teşekkürler:)

1339... Ya da Öyle Bir Yıl- Nicholas Seare

2009-03-01T01:00:00.000-08:00

Eğlenceli bir kıyamet günü senaryosu. Felsefi bir bakış, esprili bir anlatım. İnsan doğasını, üçkağıtları, zaafları kurnaz bir sokak satıcısı üzerinden ti'ye alıyor.
Kitabı okurken, bir tiyatro metni okur gibi hissettim kendimi, hoştu.
Kolayca oyunlaştırılabilecek ve sahnelendiğinde eğlenceli olabilecek bir kitap bence. İlgilenen arkadaşlara duyurulur:)

Sıradaki kitap: Yaralı Zaman-Ferit Edgü

Gölgesizler 27 Şubatta

2009-02-20T04:06:00.000-08:00

Hasan Ali Toptaş'ın enfes kitabı "gölgesizler" den uyarlanarak sinemaya aktarılan "gölgesizler" filmi 27 Şubatta gösterime giriyor.

Ne yapsam bilmem ki, gidip bir sinemanın önüne kamp mı kursam acaba... Kendimi buzdolabındaki pastayı yemek için beklemesi gereken bir çocuk gibi hissediyorum:)

Önerim: Filmden önce kitabı mutlaka okuyun, filmin başarısız olup sizi yanlış yönlendirmesi ihtimaline karşı...

GENE AŞK-Doris Lessing

2009-02-18T23:00:00.001-08:00

Öffff... Ne kötü kitap yahu... İnce ince örülmüş gereksiz ayrıntılar, aynı gereksizlikte diyaloglar, takibi giderek zorlaşan bir insan kalabalığı, isimler, birbirini tekrar eden olaylar...
Olayların bir tiyatro oyunu sarmalında anlatılıyor olması dikkatimi epeyi cezbetmişti başlangıçta; ancak kitaptaki benzer döngülerin sıkça yineleniyor olması ilgimin kolayca dağılmasına neden oldu. Üstelik altmışına yakın yaştaki ana karakter Sarah'ın ileri yaşına rağmen pek çok genç adamı cezbedip onları hastalıklı aşk ve arzular içinde bırakmasına da ikna olmadım.
Yazar birden fazla konu ve olayı birbiri içinden geçirerek örmüş romanını ki muhtemelen ona nobeli kazandıran başarı budur, ancak bu durumdan hiç tad almadım. Bu tür kitaplar herhangi bir edebi lezzetten çok "dizi film" tadı bırakıyor damağımda, hoşlanmıyorum.
Doris Lessing'in klasik kadın yazar hastalıklarının tümüne sahip olduğunu düşünüyorum, bir ikinci kitabını okuyasım yok.(Doris benim için bitmiştir daha da okumam, diyesim geldi, dedim netekim:)

yeni kitap: 1939.. ya da öyle bir yıl
yazar:Nicholas Seare
Yayın evi: e yayınları

öpmim şekerim, aralık basması oldum , bulaşmasın:)

2009-02-17T00:09:00.000-08:00

ÖSS öğrencilerinde olur. Aralık-Ocak aylarına denk gelir daha çok, bu nedenle "Aralık Basması' diyorum ben bu duruma. Dönemin yorgunluğuyla beraber soğuk ve kapalı havaların, kazakların, hırkaların, botların, montların altında ezilip kalırlar. Yarı öğrenilmiş fakat henüz yerlerine oturmamış uçuşan bilgilerle ağılaşan kafalarına, önlerinde dağ gibi yığılı bir öğrenilecekler listesi'nin kaygısı da eklenince, taşınamaz hale gelir o kafa. Gülmeye, konuşmaya üşenmeye başlarlar. Alışkanlık üzere soru sorar fakat cevabı boş gözlerle dinlemeye başlarlar. Bazen ben de onlar gibi bir tek kelime daha eklesem patlayacak sanırım kafaları, patlayıp ortalığı yemyeşil pis kokulu bir sıvıya bulayacak...

İşte ben de öyle oldum... Geç kalmış bir Aralık Basması. Beynimin çalışma hızı yavaşlamış, bu nedenle artık hiç birşey öğrenemezmişim gibi geliyor bana. Gitar hocam kızgın tembelliğimden ötürü, kitap klübü beklemede, canımcım ayaküstü uyuklamalarıma şaşkın, ne film izleyesim, ne biryere gidesim, ne okuyasım, ne yazasım var... Yazmak dedim de, bloğum da uykuda bu arada:) Bu şartlar altında eşle
dostla görüşesim de gelmiyor ne yalan sölliyim, miskinlik ağır basıyor her durumda.
Birşeyler yapmak lazım. Bahardan medet ummak faydasız, bahar çok uzak. Bişeyler bulmam lazım, böyle bir taze kan, bir enerji, bir kımıltı... Bir düşünelim bakalım; hımmm ne yapsam...ne yapsam...

üç maymun

2009-02-12T13:02:00.000-08:00

İnternetten okuduğum yorumlar ve sağdan soldan kulağıma çalınanlar neticesinde filmi izlemeye tereddüt etmiştim. Başka birşey yapmaya gücümün olmadığı bir ara uykudan önce filmi olarak izlemeye başladım.
Pek çok filmin 15. dakikasında horuldamaya başlayan ben, bütün gribal yorgunluğuma rağmen filmi sonuna kadar izledim ve de çok beğendim.
Filmde, her durumun gerekçesi duygusunda saklı olduğundan açıklanmaksızın atlanan kimi ayrıntılar ve az sayıdaki diyalog can sıkmıyor. Duygular son derece net verilmiş zaten; ki filmi başarılı yapan da bu bana kalırsa.

MÜHİM MESELELER

2009-01-20T11:54:00.000-08:00

Düşündüm, taşındım en çok sevdiğim üç yiyeceği tespit ettim:
1-Yer elması(düşünmek bile ağzımı sulandırır)
2-Maydanoz(evde maydonoz yoksa hiçbirşeyimiz yok gibi gelir)
3-Annemin aşuresi(yiyecek bişey özleyecek olsam onu özlerim)

KÖRLÜK...

2009-01-12T06:42:00.000-08:00

Saramago'nun Nefis kitabı "körlük" ün filmini heyecanla bekliyordum. Nihayet filmi izledim ve tıpkı kitabı okuduğumda olduğu gibi çok etkilendim. Önce kitabını okuyup daha sonra filmini izlediğim pek çok eser gibi hayal kırıklığı bırakmadı film bende, üstelik kendi mekan kugularıma da çok yakın buldum.
Filmde, yazarın sebep-sonuç ilişkilerinden ziyade sürece odaklı tarzına sadık kalınmış. Basit ama iyi düşünülmüş teknik ayrıntılarla anlatım güçlendirilmiş ve seyir tadı artırılmış. Kitabın sosyolojik içeriği ayrı bir lezzetti zaten. Filmi, bütün gece rüyamda filmden karaler görecek kadar çok beğendim, yine olsa yine yerim:)

KEDİ MEKTUPLARI - Oya Baydar

2009-01-08T13:28:00.000-08:00

Okuma grubumuzun kediseverlerinin gözüne girmenin yanında, kedi sevmeyi öğrenebilme umuduyla da seçmiştim kitabı, ikisi de olmadı.
Yazar, kedilerin gözünden sürgün hayatları anlatmış kitabında. Hepsi siyasi sürgün ve hepsi kedi sahibi olan insanların iç hesaplaşmaları, değişen düşünceleri, pişmanlıkları, umutları, bu güne tutunma çabaları...
Kitabın dili, konusu ve kedi gözüyle anlatma fikrini beğendim. Ancak konunun işlenişi yavan geldi bana. Dilinin sadeliğini de hesaba katınca, solculuk öğrenen
lise gençlerinin severek okuyacağını düşünüyorum. Tek sorun yeterince akıcı olmayışı...
Not:Kitap 1993 yılında Yunus Nadi Roman Ödülü'nü almış.

Not:Sıradaki kitap: Flaubert'in Papağanı-Julian Barnes

Beytepe'de dolaşıp çay içmeceli günler geri gelsin istiyorum.

2009-01-08T04:00:00.000-08:00

-Duygu, dedim, kızıyor musunuz bana size attığım nutuklar için?
-Yok hocam, dedi. Herkes aynı şeyleri söylüyor zaten. Bizi biraz anlamanızı bekliyoruz yanlızca.
-İşte ben de aynısını bekliyorum sizden.

Ne tuhaf...

bir elin nesi iki elin...:P

2009-01-05T12:28:00.000-08:00

Ben kendime söylemiştim yıllar önce; alıştırma yap, geliştir sol kolunu demiştim. Sol elle yazı yazabilir, yemek karıştırabilir, kafandaki bir tutam saçı kıvırabilir hale getir en azından diye tembihlemiştim, günün birinde sağ el ya da koluna bişey olursa ortada kalıvereceğimi o günlerde tahmin etmiştim.
Üstelik, pek adil de bulmuyordum sol elim paşa paşa yanımda sallanırken her işimi sağ elimin yapmasını. Kendime de kızıyordum, tembel sol elime de, çabuk canlı sağ elime de.
Yılların intikamı alınıyor şimdi. Klavye kullanırken bile ağrıyor sağ kolum. Bütün işlerime sol kol koşuyor mecburen, döke saça, mızırdana mızırdana yapıyor herşeyi, ama itiraf etmeliyim çabuk öğreniyor:)

kumbara istiyorum; param var netekim:)

2008-12-25T13:37:00.000-08:00

Kar-kış-kıyamet kaldırılsın, her gün sonbahar olsun, arada bir ilk bahar gelsin, bir-iki yağmur yağdırıp güneş açtırsın gitsin. Soğuk, ayaz-mayaz lügatlardan çıkarılsın, ilik-kemik dondurmalı havalar unutulsun. Deliye her gün, akıllıya iki günde bir bayram olsun, bayramlarda da dokuz gün tatil yapılsın istiyorum, çok istiyorum.

'Allah'ım lütfen herşey benim dediğim gibi olsun,
Amin.'

DARWIN ve SONRASI-Stephen Jay Gould

2008-12-19T02:12:00.001-08:00

Sorular soran, olmasını beklediklerimizle olanlar arasındaki çelişkileri okuyucuya bulduran, sonra onları açıklayan, dili sade ve son derece akıcı bir kitap. Darvin sonrası bilim dünyasının düşünme ve algılama biçimini de gözden geçirmiş oluyor, zaman zaman okuduklarınıza şaşırıyorsunuz.

Bir Bahar Akşamı Rastladım Sizeee...

2008-12-17T04:04:00.000-08:00

Yahu daha bayramı yazacaktım ben...Termosla, sandviçle çıktığımız Maraş yolculuğumuzdan bahsedecektim. "Yolun en zorlu kısımlarında arabayı ben kullandım" diyecektim havalı havalı. Sonra kurbanın kesilişinden, Şamil'in caniliğinden bahsedip peşine de "etleri, baklavaları yedik bi güzel ohh" diyecektim. Bi de güzel sobada kaynayan kuşburnu çayı fotoğrafıyla taçlandıracaktım yazıyı da...
Üşendim.
Ha bu gün ha yarın derken baktım ki epeyi geçmiş bayramın üzerinden, yazmaya da hevesim kalmamış.
Kınadım kendimi tembelliğimden ötürü, kınamaya da devam ediyorum.
Hadi onu yazmadın, Neris ile Bera'yı yaz bari... Cık o da yok... Bari birikmiş işlerinden birazını temizle ya da elindeki kitabı oku bitir. Ertelenmiş görüşmelerin var, yap kurtul...
Tembelim ben tembeeeeel.
Çamaşır makinasının sesi geliyor içeriden. Az sonra bitirecek caanım çamaşırlarımı sıkmayı. İnşallah tembellik etmem de onları asarım :)

UTANÇ-J.M.Coetzee

2008-12-15T11:59:00.000-08:00

İlkel bir toplumdaki barbarların bir kadına tecavüzü ile modern bir toplumda bir profesörün öğrencisine tecavüzü arasında fark var mıdır?

not: okuduğum nobel ödüllü yazarlar arasında dili en sade olanı Coetzee bence.
not: yazarın "barbarları beklerken" kitabı okunsun.

"BEN" DE KALAN

2008-12-05T12:30:00.000-08:00

Ara ara sağdan-soldan, eski defterlerin ya da bilgisayarımdaki belgelerin arasından yazılar çıkıyor. Yazıldığı günlere götürüyor beni, yazarken ne hissetmiş olursam olayım, yıllar sonra okurken gülümsüyorum. Bir çeşit kendini sevme, özleme, anlama hali sanırım...
Bu da öyle bir yazı işte:

"BEN" DE KALAN

Bir sabah kalktık,yalnızdık...
Oysa söylenecek ne çok sözümüz vardı birbirimize. Bir zamanlar birbirimizdik, ‘biz’dik. ‘Ben’ olmak, bencilleştirdi bizi. Oysa biz yazarken cümleyi üleşirdik...

Dostluk, yüreğe imandı bizde, varlığına ve birliğine... Aşk ibadetti iman edilene ve ayinlerde zorunluluklarımızla sıradan ilişkilerimizi kurban ediyorduk birbirimize.

Hepimiz kulduk ve hepimiz tanrı; her birimiz birer günahtık ve her birimiz birer sevap.
Bir arada öyle çok şeydik ki; doğa dağıttı bizi... Çünkü biz doğamıza karşı koyuyorduk. Büyümüyorduk ve ne zaman bir araya gelsek insanı aşıyorduk...

Bilmiyorduk bir sabah yalnız uyanacağımızı...

Bencilliğimizin kudretinden de haberimiz yoktu o vakit. Öğrenmemiştik henüz, tırnaklarımızla yırtıp dişlerimizle parçalayabileceğimizi; bilmiyorduk. Bu nedenle bencil olamıyorduk.

Ve bir sabah ve sonraki ve daha sonrakinde de yalnız uyandık yalnızlıktan uyuyamadığımız yatağımızda. “ben”olmak yersiz ve zamansız saldırıyordu günün herhangi bir vaktinde. Yaşadığımız şehirler üstümüze yıkılıyordu; yaşadığımız evler... Göz kapaklarımız gözlerimize yıkılıyordu. Çıkamamaktan korkuyorduk altından,
çıkmak istemiyorduk.

Kendimizi içimizdeki dingin odalardan birine sakladığımız bir akşam, kendi saçlarımızı yolar, yüzümüzü tırmalar ve avuçlarımızı ısırırken öğrendik yırtıcılığımızı.
Sabah olduğunda tırnaklarımızın ve dişlerimizin arasında kalan kan pıhtılarını görmek korkuya boğdu yarım kalmışlığımızı.

Korku, tattığımız duyguların en korkuncuydu...

Boyun eğdik neye boyun eğdiğimizi bilmeden.
Evcilleştirdiler bizi... “ben” olmanın en evcil hali “bencillik” ti ve artık imanımız ve ibadetimiz bencilliğimizdi.

26.10.1999/ANKARA

MASUMİYET MÜZESİ-Orhan Pamuk

2008-11-25T07:06:00.001-08:00

Az önce kitap toplantımızı bitirip eve geldim ve kitapla ilgili epeydir geciktirdiğim yazımı hemen yazmazsam bir daha da yazamayacağımı farkettim.

Çıktı,çıkıyor,çıkacak... derken kitapçı raflarına yerleşen Masumiyet Müzesi benim kitaplığıma da girdi nihayet.

Aslına bakarsanız neredeyse bütün eserlerini çok kısa zamanda ve çok büyük zevkle okumuş sıkı bir Pamuk hayranı olmama karşın bu kitabı okumayı düşünmüyordum.

Çünkü "aşk", benim kafamdaki Orhan Pamuk için fazla hafif bir konuydu ve bu konu çerçevesinde ne yazarsa yazsın, yeterince beğenmeyeceğimi biliyordum.

Öyle de oldu. Masumiyet Müzesi, yazarın konu ve dil anlamında en "soft" kitabıdır bana kalırsa ve benim sevdiğim Orhan Pamuk sadece kitabın son elli sayfasında kendini hissettirmiştir.

Kitabın 565.sayfasının son paragrafında Kemal, kendi aşk hikayesini yazdırmak istediği yazar Orhan Pamuk'tan "...Hikaye anlatmayı ciddi bir şekilde seven, işine bağlı bir adammış diye duymuştum." diye bahsediyor. Yazarın kendini tanımlama şekli ve yaptığı iş birlikte ele alınınca, yazdıklarının son derece tutarlı olduğu da görülüyor. Pamuk hikaye anlatmayı seviyor ve bunu son derece özenli gerçekleştiriyor.
Bu nedenle saplantılı bir aşk acısıyla kıvranan kahramanına rağmen sıradan bir Türk filmi senaryosundan çok da farklı olmayan kitap, konusuna rağmen anlatımın gücü neticesinde, kendisini bir solukta okutturuyor.
Kitabı bitirdiğimde, ne duygu ne de düşünce dünyam herhangi bir şok etkisi yaşamadı ne yazık. Benim Pamuk romanlarından bu yönde bir beklentim yoktur zaten, ancak hoş bir seyir yaşarsınız; yaşadım zaten:)

UYUYAN ADAM-Georges Perec

2008-11-21T06:24:00.000-08:00

Kitabı okurken kendini sevmeyen, toplumsal baskıdan yorulmuş, hayattan tad almayan bir adamın gözüyle göreceksiniz dünyayı. Sokaklar, evler, insanlar, olaylar aynı monotonluğun anlamsız parçaları olarak bir rüya gibi geçecek gözünüzün önünde, ta ki yazar sondan bir önceki sayfada "düş gören bir adam gibi konuşmaktan vazgeç" diyene kadar.
Başlangıçta olay akışının olmadığı kitaba konsantre olmakta zorlandım doğrusu. Sonra... Sonra nefis betimlemelerin akışına kapılıp düş gözüyle görmeye başladım uyuyan adamın dünyasını ve kitap bitti:)

BAŞKA KENT ANKARA-Feridun Büyükyıldız

2008-11-20T06:08:00.000-08:00

"Yahu kara kuru çirkin bir kızmış bu Leyla" diyene "Ahhh siz onu bir de benim gözümle görseniz..." demiş Mecnun. Arka kapağı kapattım, ilk bu geldi aklıma.

Sevdiğiniz birinin çocukluğunu, ailesini, sizsiz zamanlarda neler yaptığını öğrenmenin, eski bir albüm yada hatıra defteri kurcalamanın tadını bırakıyor kitap ağızda. Umudum kitabı okuduğumda, Ankara'nın gizli kalmış, pek çoklarının görmeyi beceremediği güzelliklerinin deşifre olmasıydı. Fakat, Leyla o bizim aynı kara kuru Leyla...

Kitabın tanıtım yazısında da söylemiş zaten yazar, sevginin ve bağlılığın şehri Ankara. Sevecek ve bağlanacak gücünüz varsa, yani mecnun olasınız gelmişse seversiniz bu şehri, yoksa onun kendini sevdirmek için süslendiği, nazlandığı, cilvelendiği görülmemiş bu güne kadar.

Ankara üzerine güzel bir araştırma olmasının yanı sıra, kitabı benim için özel yapan başka bir şey var aslında. Sanırım en son Milli Kütüphane'de Cankat ile birlikte ziyaret etmiştik çocukluğumuzun "Feridun Ağabey"sini. Yazılardan, işlerden, hayattan, görüşülmemiş zamanlarda büyüyen boyumuzdan, değişen huyumuzdan bahsetmiştik ve geri dönebilmek için Ankara sokaklarına ekmek kırıntıları serptiğimiz çocukluğumuzdan...

mezbjen'le Abant

2008-11-17T12:28:00.000-08:00

Bazen yetmiyor göğün mavisi
Gecenin siyahı, toprağın kahvesi...

“Alıp başını gitmek zamanı” diyor şairler buna
Gidiyorlar...

Ne zaman yetmese göğün mavisi

Karşı kaldırıma geçiyorum ben
Mavisizlikten....

DİYALOGLAR

2008-11-13T02:39:00.000-08:00

-İyi günler...
-Buyrun?
-Bizim çocukların iyi ders çalışması için bir ilaç var mı?
Eczacı da ses yok...
-Bizim işyerinden arkadaşlar çocuklarına alıyormuş da. Böyle zihinleri açılsın diye.
-Kaç yaşlarındalar?
-Biri 10 öbürü 13.
-Şurup verelim...
-Yok şurup içmezler.
-Hımmm, o zaman ...
diyip bir vitamin ilacı önerdi eczacı. Ne eczacı, ne ilacı isteyen kadın, ne de eczanedeki diğer üç çalışan bu diyalogda bi anormallik varmış gibi davranmadı.
Ben aptallaştım hafif::))

Alice Kuantum Diyarı'nda (Bir Kuantum Fiziği Alegorisi)-Robert Gilmore

2008-11-09T13:07:00.000-08:00

Üniversitede kuantum dersleri aldığım sırada Mehmet Hocam önermişti de "peki hocam, tamam Hocam, bir ara okuruz Hocam "larla okulu bitirmiştik. Edebiyatla pek bi haşır neşir olup "Hikayeyle romanla nereye kadar, bana biraz hayatın gerçekleri lazım... " diye düşündüğüm şu ara tam da hocama söz verdiğim "bir ara" imiş meğer.

İnsan kitabın adına ve de yazarın üslubuna bakınca, kitabı okur okumaz kuantum hakkında herşeyi hemen öğreneceğini zannediyor. Hatta başlangıçta "oh bea nihayet birileri kuantumu bana kadar indirgemiş, kitabı hemen bitirip sağda solda kuantumlu espiriler yapiim" diyoooor; da o iş öyle olmuyor.Yine de parçacıkların maskeli balolarıyla, kuantum kurallarınca trene doluşan, duvarlardan geçen, bir belirip bir kaybolan parçacıklarla epeyi eğleniyorsunuz.

Başarılı bir alegori. Kuantuma giriş için güzel bir başlangıç noktası olmakla birlikte daha pek çok kitapla desteklenmesi gerektiği kesin. Kitabı, kuantum dersleri aldığım sırada okumuş olsaydım, o dönem anlamakta zorlandığım pek çok şeyi daha kolay kavrayabilirdim sanırım. Mehmet Hocamın o dönemki ısrarlarını da şimdi anlıyorum... Ben de kendi geç kalmışlığımın acısını dindirmek adına, şu aralar kuantum dersi alıp "hocam ne biçim bişey buu" diye sızlanan sevgili stajyerim Can'a vereceğim kitabı. Kuantum dersleri alan diğer üniversite öğrencilerine de öneririm.

sonbahar

2008-11-08T12:56:00.000-08:00

Benim adım güz
Yüreğim kahverengi
Yani; kurumuş toprak rengi
Yani;sararmış yaprak rengi
Yani; bir “sarı sıcak” rengi
Yani; benim adım güz...
Aralık/98